Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ

Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο ανέκδοτο βιβλίο μου, που έχει σαν θέμα του τον δογματισμό και τον εξαιτίας αυτού φανατισμό, καθώς και τη βία που πηγάζει από αυτό το νοσηρό φαινόμενο!

Ο Λεό θυμήθηκε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ντε Μίντλερ, που αναφερόταν στην εισήγηση κάποιου από τους κύριους εμπνευστές του δογματισμού, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνόδου για τη θέσπισή του. ‘’ Όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν Δόκτορα Τζέκυλ κι έναν κύριο Χάϊντ. Ο κόσμος διψάει για αίμα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα ήθελε, έστω και μία φορά στη ζωή του, να χτυπήσει άγρια κάποιον συνάνθρωπό του. Οι περισσότεροι βέβαια αποφεύγουν να το κάνουν, όχι γιατί δεν το επιθυμούν, αλλά επειδή φοβούνται την τιμωρία. Για σκεφτείτε, λοιπόν τι μπορούμε να πετύχουμε θεσπίζοντας τον δογματισμό. Δίνουμε στον κόσμο αυτό ακριβώς που ζητάει. Έγκλημα και ατιμωρησία. Εξαλείφοντας επομένως την τιμωρία και δίνοντας στον επίδοξο εγκληματία την αφορμή, τον μετατρέπουμε σε μια νόμιμη δολοφονική μηχανή’’.

    Το διεστραμμένο μυαλό ενός προγόνου τους, είχε σκεφτεί και είχε καταφέρει  να νομιμοποιήσει το φόνο, κι αυτό, οι ανώτατοι άρχοντές τους, τους το παρουσίαζαν σαν κάτι απολύτως ηθικό και φυσιολογικό. Το ανήθικο για εκείνους ήταν το να σκοτώσεις εξ αποστάσεως, γι’ αυτό και είχαν απαγορεύσει τα πυροβόλα και ακτινοβόλα όπλα. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, το είχαν χρησιμοποιήσει παράλληλα και σαν το ατράνταχτο, το θεμελιώδες επιχείρημα  που χρειάζονταν, για να πείσουν τον κόσμο ότι οι προθέσεις τους ήταν αγαθές.

    

Ο ΡΙΚΟ, Ο ΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΤΙΚΟ

Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο που ξεκίνησα να γράφω τέσσερα χρόνια πριν, με θέμα έναν μελλοντικό, θρησκευτικό πόλεμο του πλανήτη. Δυστυχώς, τα γεγονότα θα με επιβεβαιώσουν!

  Λίγο πριν από μια ακόμα δύση του ηλίου, παρακάμπτοντας ένα μικρό λοφίσκο, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκουπιδότοπο. Ένας μεγάλος σωρός απορριμμάτων ορθωνόταν στο πλάι του λόφου, και το γεγονός της ύπαρξής του θα τους άφηνε εντελώς αδιάφορους, αν δεν έβλεπαν κάτι που τους κίνησε την περιέργεια.

    Πρώτος το πρόσεξε ο Τίκο: «Τι είναι αυτό εκεί πέρα;» ρώτησε, πιάνοντας το Ρίκο από το χέρι και δείχνοντάς του τα δυο κοράκια που ροκάνιζαν κρέας.

    Πλησίασαν κοντά και, αν ήταν άνθρωποι, θα πάγωναν από το θέαμα που αντίκρισαν. Ο σωρός που νόμιζαν ότι ήταν σκουπίδια, ήταν πτώματα. Ένας μικρός λόφος από ανθρώπινα κορμιά σε πλήρη αποσύνθεση, κείτονταν μπροστά τους, υποχρεώνοντάς τους να σοκαριστούν. Ευτυχώς που δεν διέθεταν την αίσθηση της όσφρησης, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να σταθούν εκεί ούτε λεπτό από τη δυσοσμία.

    Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αδυνατώντας να αρθρώσουν λέξη. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά τον όγκο του ολέθρου, είδαν ότι μεταξύ των πτωμάτων βρίσκονταν πολλές γυναίκες και παιδιά, κι ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ήταν λίγο μεγαλύτερος από τα διακόσια. Ένας ολόκληρος οικισμός, ίσως κάποιο χωριό, είχε για κάποιο λόγο εξοντωθεί μαζικά και είχε κυριολεκτικά πεταχτεί στην ερημιά.

    «Και μετά μου λες», ο Ρίκο γύρισε και είπε στον Λίκο, «ότι πρέπει να σεβόμαστε τους ανθρώπους για τον πολιτισμό τους. Ποιον πολιτισμό; Αυτοί είναι χειρότεροι από τα ζώα. Τα ζώα δεν θα έκαναν ποτέ κάτι παρόμοιο. Το ότι κάποιοι έφτιαξαν εμάς, για δική τους εξυπηρέτηση και μόνο το έκαναν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που εργάζονται, που μοχθούν για το καλό των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Δυστυχώς αυτοί που προανέφερα είναι μια μειοψηφία. Οι περισσότεροι, είναι ανίκανοι να διαχειριστούν το προνόμιό τους να είναι άνθρωποι και διακατέχονται από μια ηλίθια μισαλλοδοξία. Τα αποτελέσματά της, τα βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας».

   

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ''ΕΥΤΥΧΙΑΣ''

    Ισχυρίζονται κάποιοι ότι, οι θρησκευόμενοι άνθρωποι. είναι κατά βάθος ευτυχισμένοι Πώς είπατε; Φαντάζομαι ότι μάλλον δεν μιλάτε σοβαρά! Επειδή έτυχε να ζήσω ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ανάμεσα σε θρησκόληπτους, σας διαβεβαιώ ότι η λέξη ΕΥΤΥΧΙΑ ήταν άγνωστη σε όλους! Υπήρχε βέβαια, τότε, οικονομική δυσκολία και ένας συνεχής αγώνας για επιβίωση, ο μόνος όμως, μέσα σε εκείνο το περιβάλλον, που ζούσε φυσιολογικά, απολαμβάνοντας τη μουσική, τον κινηματογράφο, τα πάρτι και το χορό, κ.λ.π., και έβλεπε τη ζωή με αισιοδοξία, ήμουν εγώ! Όλοι οι υπόλοιποι, στερούνταν όλα αυτά που προανέφερα και εναπόθεταν τις ελπίδες τους στον ''κύριο''. Ειλικρινά, σπάνια αντίκριζα αυτούς τους ανθρώπους να χαμογελούν! Για ποια ευτυχία λοιπόν, μου λέτε; Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος που ζει μόνιμα με το άγχος της αμαρτίας, με το φόβο της αιώνιας τιμωρίας, με την αποφυγή σαρκικών απολαύσεων, για να μην αμαρτήσει, και με την πίστη ότι, ένα αόρατο ον, τον παρακολουθεί συνεχώς όπου κι αν βρίσκεται; Αν αυτό, κάποιοι το θεωρούν ευτυχία, ή δεν γνωρίζουν τη σημασία της λέξης, ή αυταπατώνται! Αυτό, καλοί μου άνθρωποι, είναι δυστυχία και μάλιστα ανείπωτη!

ΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ

Απόσπασμα από το ομώνυμο αστυνομικό μου μυθιστόρημα   

Αν ο Ανδροκλής έβλεπε την εμφάνιση του Μελικίδη, τη στιγμή που εκείνος έτρεχε προς το πάρκινγκ για να πάρει το αυτοκίνητό του, δεν θα τον αναγνώριζε. Ο δικηγόρος, με κατακίτρινα μάγουλα, ανασηκωμένα μαλλιά, γουρλωμένα μάτια και στραβωμένο στόμα, έμοιαζε με άνθρωπο που βρίσκεται στα πρόθυρα της υστερίας. Ο δυστυχής, έφτασε ασθμαίνοντας στο σημείο που είχε σταθμευμένο το αυτοκίνητό του και προσπάθησε να το ανοίξει. Τα χέρια του έτρεμαν και οι σπασμωδικές κινήσεις του, δεν του επέτρεπαν να πιάσει σωστά το χερούλι της πόρτας του οδηγού. Όταν το κατάφερε, μπήκε μέσα και έβαλε το κλειδί στην υποδοχή του, αλλά δεν έβαλε μπροστά. Η συμπεριφορά του μαρτυρούσε έκδηλα ότι βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση. Στην κατάσταση που βρισκόταν, θα του ήταν πολύ δύσκολο να οδηγήσει. Ακούμπησε τα χέρια του στο τιμόνι και στύλωσε το βλέμμα του στο κενό, προσπαθώντας να ηρεμήσει και να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του. Γνώριζε ότι με τη βιασύνη δεν θα κέρδιζε απολύτως τίποτα. Το κακό είχε γίνει και η θέση στην οποία είχε περιέλθει ήταν απελπιστική. Ύστερα από την πρωινή επίσκεψη του άγνωστου άντρα, είχε φοβηθεί ότι, αν δεν ενέδιδε στις απαιτήσεις του, θα πάθαινε κάποιο κακό, αυτό όμως που είχε τελικά συμβεί, δεν μπορούσε με τίποτα να το φανταστεί. Ανησυχούσε για τον εαυτό του, αλλά ο νους του δεν πήγε ποτέ στην οικογένειά του. Ούτε που του είχε περάσει από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως κινδύνευαν και τα αγαπημένα του πρόσωπα, κι αυτή η αβλεψία του, τον είχε πειράξει περισσότερο απ’ όλα. Αν το είχε προνοήσει, αν είχε πάρει τα μέτρα του, όλα θα ήταν διαφορετικά και η δεκατετράχρονη κόρη του δεν θα βρισκόταν τώρα στα χέρια κακοποιών στοιχείων.

    Το είχε ακούσει από το στόμα του ατόμου που του είχε τηλεφωνήσει πριν από λίγο. «Πρόσεξε καλά τι θα σου πω», του είχε πει ο συνομιλητής του. «Αν μέχρι αύριο το μεσημέρι, δεν μας φέρεις τις συναλλαγματικές, η κόρη σου θα πάθει κακό. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια μας και είναι στο δικό σου χέρι να την πάρεις πίσω. 

ΕΡΝΕΣΤΟΣ ΑΜΠΡΟΖΗΣ:Ο ΑΚΤΙΝΑΣ

Απόσπασμα από το ομώνυμο αστυνομικό μου σενάριο:

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ-ΒΡΑΔΥ-ΛΟΦΟΣ ΣΚΟΥΖΕ

Μια σκιά βαδίζει αθόρυβα ανάμεσα στα φυτά του λόφου, και πλησιάζει κοντά στο σημείο που στέκονται και συζητούν χαμηλόφωνα δυο άντρες. Τους βλέπει να ανταλλάσουν χαρτοφύλακες, να χαιρετιούνται και τον ένα να αποχωρεί. Η σκιά πλησιάζει λίγο πιο κοντά, παρακολουθώντας συνεχώς τον δεύτερο άντρα. Εκείνος, κοιτάζει πρώτα καχύποπτα γύρω του και, αμέσως μετά, ακουμπά το χαρτοφύλακα επάνω στο γόνατό του, και τον ανοίγει. Η σκιά πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής και, πριν ο άλλος αντιληφθεί την παρουσία της, προλαβαίνει να δει το περιεχόμενο του χαρτοφύλακα, που είναι γεμάτος χαρτονομίσματα. Ο άντρας, που δεν είναι άλλος από τον επονομαζόμενο Άρχοντα, κλείνει το χαρτοφύλακα, κι ετοιμάζεται να αναχωρήσει κι εκείνος, Καθώς όμως κάνει το πρώτο βήμα, έρχεται αντιμέτωπος με τη σκιά και αφήνει ένα επιφώνημα έκπληξης.

                                                                   ΑΡΧΟΝΤΑΣ

Τι συμβαίνει, ρε φίλε; Πάρε δρόμο από μπροστά μου, πριν σου ανοίξω καμιά κουμπότρυπα στο κεφάλι!

Καθώς βλέπει τη σκοτεινή φιγούρα να προτείνει το οπλισμένο χέρι της μπροστά, επιχειρεί πανικόβλητος να βάλει το ελεύθερο χέρι στην τσέπη του σακακιού του, για να τραβήξει το όπλο του, δυστυχώς όμως δεν προλαβαίνει. Η αθόρυβη, αδιόρατη σχεδόν, ακτίνα που εκτοξεύεται από το παράξενο όπλο του άγνωστου εκτελεστή του, τον βρίσκει στον αριστερό κρόταφο και τον ρίχνει ξέπνοο στο έδαφος!

Ο ΡΙΚΟ, Ο ΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΤΙΚΟ

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο Ε.Φ. που γράφω τώρα!

    Το ευφυές εκείνο μηχανικό κατασκεύασμα, άρχισε να περπατά στα δρομάκια, αδιαφορώντας για ό, τι έβλεπε μπροστά του. Η πόλη ήταν όμορφη, αλλά αυτό λίγο τον ενδιέφερε. Ο νους του ταξίδευε στα τελευταία γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Σκεφτόταν ότι, τα μυαλά, που είχαν στο παρελθόν πλάσει θεούς, πρέπει να ήταν πολύ αρρωστημένα. Ένας υγιής εγκέφαλος, δεν θα έπλαθε όντα, τα οποία μισούν, βασανίζουν και ωθούν στην αλληλοεξόντωση τα υποτιθέμενα δημιουργήματά τους! Σκεφτόταν επίσης ότι, όσοι άνθρωποι συνέχιζαν ακόμα και σήμερα να πιστεύουν στην ύπαρξη αυτών των όντων, πρέπει να ήταν πολύ ανόητοι!

     

Η ΜΥΡΣΙΝΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΡΟΚΑΣ

 Η Μυρσίνη δεν πήγαινε τακτικά στην εκκλησία, όταν όμως έμαθε από τις φίλες της ότι είχε έρθει ένας νέος παπάς, εμφανίσημος και με ωραία φωνή, αποφάσισε να την επισκέπτεται πιο συχνά. Είχε βαρεθεί το ραμολιμέντο με τη βραχνή φωνή και τα ξινισμένα μούτρα που λειτουργούσε μέχρι πρότινος στην ενορία τους και η έλευση του νέου ιερέα της είχε ανανεώσει το ενδιαφέρον. Έτσι, εκείνο το κυριακάτικο πρωινό, ντύθηκε, στολίστηκε, βάφτηκε και οδήγησε τα βήματά της στην εκκλησία! Στάθηκε σε κάποιο σημείο κοντά στο ιερό και παρακολούθησε με ευλάβεια όλη τη λειτουργία. Οι χαρακτηρισμοί των φίλων της περί νέου, ωραίου και καλλίφωνου ιερέα, επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά! Το πιο σημαντικό όλων, όμως, εκείνο που την είχε υποχρεώσει να νιώσει αυταρέσκεια, ήταν η  διαπίστωση ότι, ο ρασοφόρος εκείνος, έριχνε συνέχεια τη ματιά του επάνω της, κάθε φορά που εμφανιζόταν στην ωραία πύλη! Δεν δυσκολεύτηκε να καταλάβει ποια θα ήταν η συνέχεια. Όπως γνώριζε, εκείνος ήταν ανύπαντρος και, με δεδομένο ότι κι εκείνη ήταν ελεύθερη,  η σχέση με εκείνον τον άνδρα ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη! 

Όταν γύρισε στο σπίτι της, δεν ξεντύθηκε. Έφαγε κάτι ελαφρύ για πρωινό και στη συνέχεια στήθηκε μπροστά στον καθρέφτη και ασχολήθηκε με τον καλλωπισμό της. Μισή ώρα αργότερα, όταν όλοι πια οι πιστοί είχαν επιστρέψει στα  σπίτια τους, αποφάσισε να βγει. Θα πήγαινε στο σπίτι του, ήξερε που καθόταν. Θα προφασιζόταν ότι ήθελε να εξομολογηθεί και θα μελετούσε τις αντιδράσεις του.

Έτσι κι έκανε. Πέντε λεπτά αργότερα βρισκόταν έξω από την πόρτα της μονοκατοικίας του ιερέα. Σήκωσε το χέρι της να χτυπήσει το κουδούνι, αλλά εκείνο έμεινε μετέωρο. Από μέσα ακουγόταν μουσική, ροκ μουσική. Παραξενεύτηκε, κι αναρωτήθηκε αν ήταν ο ίδιος ο παπάς που άκουγε το είδος της  μουσικής, που ήταν αφορισμένο από τους ομοίους του. Τελικά χτύπησε το κουδούνι και περίμενε να της ανοίξει, ενώ η καρδιά της χτυπούσε δυνατά.

Δευτερόλεπτα αργότερα ο παπαροκάς στεκόταν απέναντί της κι εκείνη ένιωσε την καρδιά της έτοιμη να σπάσει: ''Καλώς την'', την υποδέχτηκε ευγενικά και της έκανε νόημα να περάσει.

Η Μυρσίνη μπήκε γρήγορα μέσα και, μόλις η πόρτα έκλεισε πίσω της, έπεσε στην αγκαλιά του. Φιλήθηκαν παθιασμένα και, μόλις ξεκόλλησαν τα χείλη τους, εκείνος της είπε: ''Το ήξερα ότι θα ερχόσουν. Μου αρέσεις πολύ''.

Την σήκωσε στα χέρια και την πήγε στην κρεβατοκάμαρα. ''Σήμερα θα αμαρτήσουμε'', της είπε καθώς την έγδυνε. Γδύθηε κι εκείνος και, καθώς από το σαλόνι ακουγόταν το PARADISE CITY των Γκανς εντ Ροουζες, άρχισαν να ερωτοτροπούν. ''Μην ακούς τι λένε κάποιοι σαν εμένα'', της ομολόγησε. ''Εδώ στη Γη είναι ο παράδεισος. Ας απολαύσουμε λοιπόν τον έρωτά μας, με τη συνοδεία της αγαπημένης μας μουσικής'' και αμέσως μετά μπήκε μέσα της!