Σελίδες

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΣ;

  Η περίπτωση του υπουργού περιβάλλοντος Χαράλαμπου Λιαμπέλη ήταν χαρακτηριστική, αν και όχι μοναδική. Κακά τα ψέματα, ο άνθρωπος ήταν γεννημένος για πολιτικός, είχε το χάρισμα να ηγείται, κι ας διαδιδόταν ότι οι άνθρωποι του οικογενειακού του περιβάλλοντος τον θεωρούσαν ανίκανο να διαχειριστεί ακόμα και τα του οίκου του. Ό, τι και να έλεγαν, όσο και να τον συκοφαντούσαν, ο πολυτάλαντος εκείνος άνθρωπος, τις δημόσιες υποθέσεις τις έπαιζε στα δάχτυλα. Διέθετε την εντυπωσιακή ικανότητα να πείθει το συνομιλητή του και μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Είτε είχε δίκιο, είτε είχε άδικο, στο τέλος δικαιωνόταν πανηγυρικά. Από την άλλη, όλες οι συναλλαγές για τα έργα αρμοδιότητας του υπουργείου του, περνούσαν από τα χέρια του και η κατάληξη ήταν να γίνεται το δικό του, πάντοτε όμως με το αζημίωτο. Βλέπετε, ο άνθρωπος μοχθούσε για το ‘’συμφέρον’’ της πατρίδας, κι έπρεπε να πάρει κι αυτός το κατιτίς του. Γύρω από αυτόν σέρνονταν διάφορα τρωκτικά, τα οποία τον εξυπηρετούσαν στις ‘’νομιμοφανείς’’ δουλειές του, αποκομίζοντας κι εκείνα το μερίδιό τους και φροντίζοντας να κρατούν το στόμα τους κλειστό για τα όσα συνέβαιναν στο υπουργείο. Το δημόσιο χρήμα έρρεε άφθονο και σπαταλιόταν χωρίς φειδώ και η νοσηρή αυτή κατάσταση κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια, ώσπου μια μέρα ένας θαρραλέος υπάλληλος της υπηρεσίας του, τα έβγαλε όλα στη φόρα. Δημιουργήθηκε μια άνευ προηγουμένου αναταραχή, ο υπουργός και οι κόλακες που τον περιτριγύριζαν ορκίζονταν ότι όλα αυτά ήταν συκοφαντίες και η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης. Μετά από ένα αδικαιολόγητα μεγάλο χρονικό διάστημα, βγήκε επιτέλους η απόφαση του δικαστηρίου. Η δικαιοσύνη, φροντίζοντας να επαληθεύσει τη ρήση που την θέλει να είναι τυφλή, δεν βρήκε κάποιο επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του, αθωώνοντας τελικά τον επίορκο δημόσιο λειτουργό.

Το γεγονός εκείνο, αν και δεν ήταν το μοναδικό που μαρτυρούσε ότι μια αβάσταχτη δυσωδία αναδυόταν μέσα από τα σπλάχνα της πολιτικής ζωής του τόπου!
Όλες οι αντιδράσε

Δευτέρα 1 Απριλίου 2024

ΤΣΙΣΙΟΣ Ο ΕΙΡΚΟΝΤΙΣΙΟΣ

    Πέντε ημέρες μετά την ξαφνική εμφάνιση του υπερκαύσωνα, ο αριθμός των νεκρών από το θανατηφόρο αυτό φαινόμενο έφτασε τους πεντέμιση χιλιάδες! Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της μικρής τους πόλης είχε αφανιστεί! Το πρόβλημα δεν ήταν μόνον  η αύξηση της θερμοκρασίας στους πενήντα βαθμούς, αλλά και η υπερμόλυνση της ατμόσφαιρας από ρύπους! Οι  αρχές βέβαια είχαν απαγορεύσει την ελεύθερη κυκλοφορία στους δρόμους και τους δημόσιους χώρους, αυτό όμως δεν αρκούσε, για να λύσει το πρόβλημα, αφού τα περισσότερα σπίτια δεν διέθεταν κλιματιστικά μηχανήματα. Έτσι, ο περιορισμός των κατοίκων στις κλειστές, αλλά χωρίς ειρκοντίσιον οικίες τους, δεν  μπορούσε να τους προστατεύσει από τον θάνατο!

    Ο Τσίσιος, ο Ειρκοντίσιος, όπως τον αποκαλούσαν χιουμοριστικά οι πελάτες και οι φίλοι του, αμέσως μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας, επιδόθηκε με ζήλο στην κατασκευή μιας ολόσωμης, αντιθερμαντικής στολής, ώστε να μπορέσει να δώσει λύση στο μεγάλο αυτό πρόβλημα της κοινωνίας και να μπορέσουν οι εναπομείναντες άνθρωποι να επιβιώσουν! Καθώς ήταν επαγγελματίας ψυκτικός, είχε τις  γνώσεις και τα μέσα, ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει ένα τέτοιο προστατευτικό μέσο. Το απόγευμα της πέμπτης ημέρας, η κατασκευή του ήταν έτοιμη. Τη φόρεσε, έβαλε στο κεφάλι του και το προστατευτικό κράνος και βγήκε έξω. Η εφεύρεσή του δούλευε μια χαρά. Ούτε ζέστη ένιωθε στο σώμα του, ούτε δυσκολία ή δυσφορία στην αναπνοή του. Η επόμενη κίνησή του θα ήταν η παρουσίαση του επιτεύγματός του στην διοίκηση της πόλης, ώστε να προχωρήσουν στη μαζική κατασκευή του. Το επόμενο κιόλας πρωινό, αυτό ακριβώς θα έκανε.  

    Έκανε μια μικρή βόλτα, χωρίς να συναντήσει ψυχή στο  δρόμο, κι επέστρεψε στο σπίτι του. Έφαγε για βράδυ, είδε λίγο τηλεόραση, κι έπεσε για ύπνο. Το γεγονός ότι οι νεκροί στη χώρα, όπως πληροφορήθηκε από τις ειδήσεις, αυξάνονταν αλματωδώς, τον ανησύχησε αρκετά, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να κάνει κάτι, για να σταματήσει αυτό το τραγικό γεγονός. Θα ξεκουραζόταν και  την επόμενη μέρα θα πήγαινε στο κυβερνείο, για να παρουσιάσει την εφεύρεσή του, ώστε να μπει αμέσως στην παραγωγή. 

    Κοιμήθηκε, έχοντας συνεχώς σε πλήρη λειτουργία τα κλιματιστικά, και το πρωί σηκώθηκε, νιώθοντας μια δυσφορία. Παραξενεύτηκε, καθώς διαπίστωσε ότι τα ειρκοντίσιον δεν λειτουργούσαν. Ήπιε στα γρήγορα τον καφέ, που είχε έτοιμο από την προηγούμενη μέρα, και φόρεσε αμέσως τη  στολή του, καθώς άρχισε να ιδρώνει και να νιώθει  δυσκολία στην αναπνοή. Άνοιξε την τηλεόραση, για να δει ειδήσεις, αλλά είδε ότι δεν λειτουργούσε. Το ίδιο συνέβαινε και με τα φώτα. Βλέποντας ότι υπήρχε διακοπή  ρεύματος, χωρίς να υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον πίνακα ηλεκτρικού, κατάλαβε ότι αυτό ήταν κάτι  γενικό, κι αυτό τον ανησύχησε ιδιαίτερα. Αν η διακοπή συνεχιζόταν για αρκετή ώρα, ακόμα και οι διαθέτοντες κλιματιστικό στο σπίτι τους, θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα, καθώς η ρύπανση της  ατμόσφαιρας είχε αυξηθεί δραματικά, η δε θερμοκρασία είχε ξεπεράσει  τους πενήντα βαθμούς!

    Βγήκε γρήγορα από το σπίτι, κι έτρεξε προς το κυβερνείο. Αυτή τη φορά συνάντησε αρκετούς συμπολίτες του  στο δρόμο, τρομοκρατήθηκε όμως όταν διαπίστωσε ότι όλοι αυτοί βρίσκονταν πεσμένοι κάτω. Προφανώς είχαν βγει έξω, μην αντέχοντας τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στα σπίτια τους, λόγω του σταματήματος λειτουργίας των κλιματιστικών τους. Στάθηκε πάνω από μερικούς και κατάλαβε ότι ήταν νεκροί. Έφτασε στο κυβερνείο, μπήκε μέσα, αλλά δεν συνάντησε ψυχή. Τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Ξαναβγήκε έξω και κάλεσε από το κινητό του έναν φίλο του, αλλά απάντηση δεν πήρε. Μπήκε στο διαδίκτυο, μήπως κατάφερνε να μάθει κάτι για την όλη εκείνη ζοφερή κατάσταση, αλλά κι  εκεί τίποτα δεν λειτουργούσε. Και τότε κατάλαβε ότι ο μόνος άνθρωπος εκείνης της περιοχής που είχε μείνει ζωντανός, ήταν εκείνος!

Σάββατο 30 Μαρτίου 2024

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ

    Μπαίνοντας στην εφηβική ηλικία, άλλαξαν ριζικά τα ενδιαφέροντά μου και, αφήνοντας στην άκρη τα παιχνίδια και τα σταυροπροσκυνήματα, άρχισαν να μου αρέσουν τα αυτοκίνητα, το ποδόσφαιρο, ο κινηματογράφος και η ροκ μουσική! Τα απολάμβανα όσο μπορούσα και στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, λόγω βέβαια και της δύσκολης οικονομικής κατάστασης εκείνης της εποχής! Το αυτοκίνητο το οδηγούσα, χάρη στη θεία μου τη Φωτεινή και το φιατάκι της. Στο σινεμά πήγαινα όποτε μάζευα τα ψιλά που χρειαζόμουν για τα εισιτήρια. Κάπου-κάπου πήγαινα και στο γήπεδο, αλλά εκείνο που απολάμβανα συνεχώς, που δεν μου έλειψε ποτέ, ήταν η ακρόαση της ροκ μουσικής, χάριν βέβαια της ύπαρξης ραδιοφώνου στο σπίτι μας!

    Μεγαλώνοντας, άφησα στην άκρη το ποδόσφαιρο, το εγκατέλειψα οριστικά, και το αντικατέστησα με τα βιβλία. Έτσι, σήμερα, απολαμβάνω συχνά τα ταξίδια και τις βόλτες  με το αυτοκίνητο, τις ταινίες (από τη μικρή οθόνη βέβαια), τα βιβλία (ανάγνωση και γραφή), και τη  ροκ μουσική! Ασφαλώς υπάρχουν και άλλα πράγματα που ομορφαίνουν τη ζωή, αυτά τα τέσσερα όμως εγώ δεν τα αλλάζω με τίποτα!

Τρίτη 26 Μαρτίου 2024

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΣΩΤΗΡΕΣ

     Πλησίασαν κοντά και, αν ήταν άνθρωποι, θα πάγωναν από το θέαμα που αντίκρισαν. Ο σωρός που νόμιζαν ότι ήταν σκουπίδια, ήταν πτώματα. Ένας μικρός λόφος από ανθρώπινα κορμιά σε πλήρη αποσύνθεση, κείτονταν μπροστά τους, υποχρεώνοντάς τους να σοκαριστούν. Ευτυχώς που δεν διέθεταν την αίσθηση της όσφρησης, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να σταθούν εκεί ούτε λεπτό από τη δυσοσμία.

    Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αδυνατώντας να αρθρώσουν λέξη. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά τον όγκο του ολέθρου, είδαν ότι μεταξύ των πτωμάτων βρίσκονταν πολλές γυναίκες και παιδιά, κι ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ήταν λίγο μεγαλύτερος από τα διακόσια. Ένας ολόκληρος οικισμός, ίσως κάποιο χωριό, είχε για κάποιο λόγο εξοντωθεί μαζικά και είχε κυριολεκτικά πεταχτεί στην ερημιά.

    «Και μετά μου λες», ο Ρίκο γύρισε και είπε στον Λίκο, «ότι πρέπει να σεβόμαστε τους ανθρώπους για τον πολιτισμό τους. Ποιον πολιτισμό; Αυτοί είναι χειρότεροι από τα ζώα. Τα ζώα δεν θα έκαναν ποτέ κάτι παρόμοιο. Το ότι κάποιοι έφτιαξαν εμάς, για δική τους εξυπηρέτηση και μόνο το έκαναν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που εργάζονται, που μοχθούν για το καλό των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Δυστυχώς αυτοί που προανέφερα είναι μια μειοψηφία. Οι περισσότεροι, είναι ανίκανοι να διαχειριστούν το προνόμιό τους να είναι άνθρωποι και διακατέχονται από μια ηλίθια μισαλλοδοξία. Τα αποτελέσματά της, τα βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας».

    «Δεν μπορώ να πω ότι έχεις άδικο», σχολίασε ο Τίκο. «Ποιοι όμως λες να είναι αυτοί που έκαναν αυτή τη βαρβαρότητα;»

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2024

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΣΩΤΗΡΕΣ

 Νέα συλλογή διηγημάτων:

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΣΩΤΗΡΕΣ

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΜΟ ΖΩΗΣ

Ο  ΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΚΡΥΟΓΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΘΑΡΟΥ

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

ΣΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ

Ο ΒΡΑΒΕΥΜΜΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΣ

Ο ΘΕΟΣ ΒΟΥΛ

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΥΨΙΣΤΟ

ΚΟΛΑΣΗ Η ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;

ΕΠΟΥΡΑΝΙΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ

Ο ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΗΣ

Ο ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ο ΛΟΥΤΡΗΣ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ Ο ΓΑΥΓΑΜΗΛΟΣ

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ

ΤΟ ΧΑΡΕΜΙ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖ

Ο ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΛΑΓΩΝΙΚΟ

‘’Οι θρησκείες θα αφανίσουν τον άνθρωπο’’.

                             ‘’Δημήτρης Λιαντίνης’’

-----------------------------------------------------------------------------

‘’Οι πόλεμοι με τα όπλα, όχι μόνο δεν έλυσαν σχεδόν ποτέ κανένα πρόβλημα, αλλά πρόσθεσαν και άλλα! Οι πόλεμοι με την πένα (λογοτεχνία, φιλοσοφία, διαφωτισμός, κ.λ.π.) είναι αυτοί που άλλαξαν πολλά προς το καλύτερο!’’

                                         ''Σ. Αρώνης''

Τι από τα δύο; Είναι ο άνθρωπος μία από τις γκάφες του Θεού, ή ο Θεός μία από τις γκάφες του ανθρώπου;

                                              ‘’Φ.  Νίτσε’’

                             

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2024

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΣΩΤΗΡΕΣ

     Ο Ρίκο ξεβίδωσε τη βαλβίδα και το αέριο άρχισε να απελευθερώνεται από το στόμιο του μεταλλικού ντεπόζιτου. Η μυρωδιά του ήταν πολύ έντονη, αυτό όμως δεν ενόχλησε στο ελάχιστο το Ρίκο και τον  συνεργάτη του το Λίκο. Εκείνοι συνέχισαν απτόητοι τη δουλειά τους και δυο λεπτά αργότερα ξαναβίδωσαν τη βαλβίδα. Η ροή του αερίου σταμάτησε και η ατμόσφαιρα επανήλθε σταδιακά στην αρχική της κατάσταση, αν και αυτό ουδεμία σημασία είχε για τους δυο άοκνους εργάτες της στρατιωτικής βιομηχανίας.

    Ο Ρίκο ακούμπησε το μεταλλικό του χέρι επάνω στον πάγκο εργασίας και κοίταξε λοξά το Λίκο: «Φαντάζεσαι τι θα παθαίναμε, αν είμαστε άνθρωποι;», σχολίασε. «Τελικά, έχουμε πολλά πλεονεκτήματα έναντι των ανθρώπων, με κυριότερο την ικανότητά μας να επιβιώνουμε σε συνθήκες που θα ήταν θανατηφόρες για εκείνους».

    «Μμ, δεν θα διαφωνήσω», μουρμούρισε ο Λίκο, «αλλά υπάρχουν και αρνητικά, όπως για παράδειγμα η πλήρης αδυναμία μας να απολαύσουμε κάποιο φαγητό, όπως έχουν την τύχη να κάνουν οι άνθρωποι».

    «Ε, ναι, μα το κάνουν επειδή το έχουν ανάγκη, επειδή τους χρειάζεται για να επιβιώσουν, κάτι που δεν ισχύει για μας».

    «Εντάξει, δεν αμφιβάλλω ότι αποτελεί ανάγκη γι’ αυτούς», αντιγύρισε ο Λίκο, «αλλά δεν παύει να είναι και μια απόλαυση, την οποία εμείς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γνωρίσουμε, όπως βέβαια και το σεξ, για το οποίο έχω ακούσει τα καλύτερα λόγια».

    «Μην κάνεις τέτοιες συγκρίσεις», τον συμβούλευσε ο Ρίκο. «Άλλο αυτοί, και άλλο εμείς. Μη νιώθεις μειονεκτικά απέναντί τους, όσο κι αν οφείλουμε την ύπαρξή μας σε αυτούς. Εγώ ούτε καν ευγνωμοσύνη αισθάνομαι, γιατί γνωρίζω ότι μας δημιούργησαν για δική τους εξυπηρέτηση και όχι για κάποιο άλλο λόγο. Από ιδιοτέλεια μας έφτιαξαν και όχι από φιλανθρωπία».

    «Δεν έχει σημασία. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος της δημιουργίας μας, εγώ ξέρω ότι τώρα είμαστε εδώ, ότι υπάρχουμε, κι ότι θα υπάρχουμε για πολύ καιρό ακόμα. Αυτό και μόνον αρκεί για να τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη».

    «Εσύ λέγε ό, τι θέλεις», διαφώνησε ο Ρίκο, «εγώ όμως δεν θεωρώ ότι πρέπει να τους έχουμε υποχρέωση. Δεν είδες ότι μας πέταξαν εδώ στην άλλη άκρη της Ασίας, μόνο  και μόνο για να δουλεύουμε στα κωλοεργοστάσιά τους και να είμαστε απλά πειθήνια όργανά τους;»

    «Εγώ πιστεύω ότι οφείλουμε σεβασμό στους δημιουργούς μας».

Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2023

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

     Ο Μάριος και η Μάρθα επέστρεψαν στο σπίτι τους, αφήνοντας πίσω τους τον χώρο παραμονής φερέτρων, στενοχωρημένοι αφάνταστα, για τον άδικο χαμό του Μαρίνου. Ο καλός τους φίλος, αν και δεν ήταν ακόμα ούτε πενήντα χρόνων, ούτε είχε εμφανίσει ποτέ συμπτώματα καρδιοπάθειας, την προηγούμενη ημέρα είχε πάθει έμφραγμα και είχε πεθάνει ακαριαία, πριν καν προλάβουν να τον διακομίσουν στο νοσοκομείο. Η κηδεία του θα γινόταν την επόμενη ημέρα και το  ζευγάρι τα είχε φροντίσει όλα για έναν αξιοπρεπή αποχαιρετισμό του φίλου τους, καθώς ο άτυχος εκείνος άνθρωπος δεν είχε ούτε οικογένεια, ούτε στενούς συγγενείς. Συζητώντας, λίγο πριν φύγουν, με τον υπεύθυνο του γραφείου τελετών, τον άκουσαν να τους υπενθυμίζει το θέμα του εισιτηρίου της μεταθανάτιας ζωής. Αυτό βέβαια τους ήταν γνωστό, καθώς είχε θεσμοθετηθεί και είχε επικρατήσει τα τελευταία χρόνια κατά τη διαδικασία της κηδείας και του ενταφιασμού των νεκρών. Η ύπαρξη του χρηματικού ποσού των εκατό ευρώ στις τσέπες του αποδημήσαντος, ήταν αναγκαία και εντελώς επιβεβλημένη, για την μετάβαση του πεθαμένου στον Παράδεισο. Ήταν το εισιτήριό του, για την είσοδό του στον κήπο της Εδέμ, όπως διατυμπάνιζαν οι εκπρόσωποι της θρησκείας. Ισχυρίζονταν μάλιστα ότι, ο ίδιος ο άγιος Πέτρος τους το είχε επισημάνει, καθώς τα τελευταία χρόνια, χάρη στην επιστήμη, είχε καταστεί δυνατή η επικοινωνία των ανθρώπων της Γης με τους ουράνιους πατέρες, ακόμη και με τον ίδιο τον Πάνσοφο Πλάστη των πάντων!

    Μπήκαν στο σπίτι τους, φανερά εξαντλημένοι ψυχικά και σωματικά. Η αυριανή ημέρα θα ήταν ένα ακόμη ψυχικό μαρτύριο! Τα τελευταία χρόνια, ένας-ένας έφευγαν από τη ζωή συγγενείς, γνωστοί και φίλοι. Αν και είχαν φτάσει στο σωτήριο έτος 2048, ο θάνατος δεν είχε ακόμη νικηθεί. Ευτυχώς τουλάχιστον τώρα που, με την πληρωμή ενός μικρού σχετικά αντιτίμου, δινόταν η δυνατότητα στον απελθόντα από τη γήινη ζωή, να μεταβεί στον παράδεισο για να ζήσει ανέμελα εκεί για πάντα!

    Έκαναν μπάνιο, έφαγαν και κάθισαν στον καναπέ να ξεκουραστούν. Είδαν λίγη ώρα τηλεόραση, άκουσαν τις ειδήσεις της ημέρας και λίγο πριν τις έντεκα, αποφάσισαν να αποσυρθούν στην κρεβατοκάμαρα. Η Μάρθα, πριν φορέσει το νυχτικό της, έκανε μια μικρή επιθεώρηση στην τσάντα της και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Βρήκε ένα πενηντάρικο ξέμπαρκο μέσα στη θήκη της τσάντας και τρομοκρατήθηκε, γιατί κατάλαβε ότι είχε κάνει λάθος και δεν είχε βάλει στις τσέπες του Μαρίνου εκατό ευρώ, αλλά μόνον πενήντα. 

    ''Πω, πω, τι πάθαμε", τσίριξε συγκλονισμένη. "Του βάλαμε μόνο πενήντα, και όχι εκατό ευρώ", είπε στον Μάριο. "Από λάθος δικό μας, ο καλός μας φίλος δεν θα πάει στον παράδεισο, αλλά στην κόλαση".

    "Φτου να πάρει", έκανε ο Μάριος. "Πρέπει να πάμε στο γραφείο κηδειών, να βάλουμε και το άλλο πενηντάρι".

    "Τέτοια ώρα;", αναρωτήθηκε η Μάρθα. "Αφού θα είναι κλειστά και μάλλον κλειδωμένα".

    "Δεν πειράζει", είπε ο Μάριος και σηκώθηκε όρθιος, χαμογελώντας πονηρά. "Βάλε το πανωφόρι σου και πάμε. Ξεχνάς ότι έχω εργαστεί και σε κλειδαράδικο;"

    Μπήκαν στο αυτοκίνητό τους και ξεκίνησαν για το γραφείο. Δεν ήταν πολύ μακριά και σε πέντε λεπτά είχαν φτάσει. Το άφησαν λίγο πιο πέρα και, τη στιγμή που αποβιβάζονταν, είδαν έναν παπά να βγαίνει από το γραφείο και να κλειδώνει την πόρτα. Κρύφτηκαν πίσω από το αυτοκίνητο για να μην τους δει και, μόλις εκείνος απομακρύνθηκε, στάθηκαν μπροστά στην είσοδο.

    "Τι ζητούσε αυτός ο παπάς τέτοια ώρα εδώ;" ρώτησε η Μάρθα.

    "Δεν ξέρω", της απάντησε ο Μάριος. "Ελπίζω να το μάθουμε σύντομα"

    Σε δυο λεπτά κατάφερε να ξεκλειδώσει την πόρτα, και μπήκαν μέσα και οι δύο. Δεν άναψαν φως, για να μη γίνουν αντιληπτοί και στάθηκαν πάνω από το φέρετρο του Μαρίνου. Ο Μάριος άναψε το φως του κινητού του και άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του πεθαμένου.

    "Ούτε το άλλο πενηντάρι υπάρχει", είπε στη γυναίκα του, "Το πήρε φαίνεται το λαμόγιο που ήταν πριν από λίγο εδώ μέσα''.

    Στο θάλαμο υπήρχαν άλλοι τρεις νεκροί και ο Μάριος δεν δίστασε να ψάξει κι εκείνων τις τσέπες, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όλων οι τσέπες ήταν άδειες.

    "Κατάλαβες τώρα, κορίτσι μου, τι συμβαίνει με τους ρασοφόρους; Τα αρπάζουν από παντού. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η κονόμα. Κι εμείς οι αφελείς, οι ανόητοι, τρώμε τα παραμύθια τους με το κουτάλι".