Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Ο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ


Απόσπασμα από το διήγημα Ο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ, από τη  συλλογή διηγημάτων Ε.Φ. με τίτλο ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ.


Στον ελάχιστο χρόνο που μεσολάβησε μέχρι την εμφάνισή του στον τόπο που είχε επιλέξει, κυριεύτηκε από μεγάλη ανησυχία και κατά προέκταση από έναν ανείπωτο τρόμο. Συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει λάθος. Πολύ θα ήθελε να μπορούσε να αλλάξει τη ρύθμιση που είχε επιλέξει, αλλά δυστυχώς ήταν πια πολύ αργά. Επάνω στη βιασύνη του να εξαφανιστεί γρήγορα από τον τόπο του εγκλήματος, είχε μπερδέψει το κουμπί της κατεύθυνσης με το πλήκτρο του υπολογισμού της απόστασης. Έτσι, αντί να βρεθεί στην Ελβετία, θα βρισκόταν κάπου αλλού, δεν γνώριζε όμως που.
    Μόνον όταν ένιωσε πόσο οδυνηρή και κυρίως πόσο φριχτή εμπειρία είναι να καίγεσαι ζωντανός, τότε κατάλαβε ότι, με δική του εντολή, η μηχανή του τον είχε στείλει κατευθείαν μέσα στον διάπυρο κρατήρα του ηφαιστείου.


Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Ο ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ

"Φίλε, το ξέρεις ότι είμαι αστρολόγος-μελλοντολόγος;"
"Μπα, σοβαρά; Δηλαδή έχεις την ικανότητα να προβλέπεις το μέλλον;"
"Φυσικά! Μπορώ να σου πω με λεπτομέρειες, τι θα σου συμβεί στο επόμενο διάστημα!"
"Τι  μου λες; Το δικό σου μέλλον μπορείς να το προβλέψεις; Για παράδειγμα, μπορείς, ας πούμε, να δεις τι θα σου συμβεί στο αμέσως επόμενο λεπτό;"
"Χα,χα,χα! Μα τι είναι αυτά που λες; Αυτά είναι παιχνιδάκια για μένα! Τίποτα πιο εύκολο, φίλε μου! Βάλε μου κάτι πιο δύσκολο! Το αμέσως επόμενο λεπτό, κι αφού πρώτα πιω τον καφέ μου..."
Η δυνατή γροθιά που έφαγε στο πρόσωπο, τον έριξε στο δάπεδο και δεν του επέτρεψε να συνεχίσει. Με μια απλή κίνηση, ο συνομιλητής του, του απέδειξε ότι, εκείνος, ο υπερφίαλος αστρολόγος, αυτός που έτρωγε τα χρήματα του κοσμάκη, πουλώντας του αερολογίες,  ήταν ένας απατεώνας και τίποτα παραπάνω!

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Η ΛΙΜΝΗ

  Ένα πολύ μικρό διήγημα, εμπνευσμένο από τις καιρικές συνθήκες!

   ‘’Φτου να πάρει η οργή, πάλι βρέχει’’, μονολόγησε ο Άλις, καθώς, ανοίγοντας τη συρόμενη μπαλκονόπορτα του δωματίου του, αντίκρισε τις ΄΄καρέκλες΄΄ που έπεφταν από τον ουρανό.
    Αυτή τη φορά η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς. Ήταν η έβδομη συνεχόμενη μέρα αυτού του τόσο εκνευριστικού φαινομένου, και οι επιπτώσεις του είχαν αρχίσει να γίνονται ιδιαίτερα ενοχλητικές. Οι αρμόδιοι κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου, παρόλο που, ο γραφικός εκείνος μετερεωλόγος της τηλεόρασης, το είχε επισημάνει: ‘’Θα αρχίσουν οι βροχές’’, είχε πει ο γελαστός εκείνος άνθρωπος, ‘’και θα διαρκέσουν για πολλές μέρες, γι΄αυτό και θα πρέπει να ληφθούν μέτρα’’.
    Βγήκε στη βεράντα και κοίταξε κάτω και δεν πίστευε στα μάτια του. Η βροχή έπεφτε καταρρωκτωδώς και ο δρόμος είχε μεταβληθεί σε ποτάμι, κάτι βέβαια που γινόταν συχνά όταν έβρεχε πολύ, αυτό που αντίκρισε όμως τώρα, ξεπερνούσε και την πιο τρελή φαντασία. Πρώτη φορά στη ζωή του είδε δεκάδες αυτοκίνητα να κολυμπούν νωχελικά μέσα στη μεγάλη λίμνη, στην οποία είχε μεταβληθεί η πλατεία της περιοχής τους, λόγω της φύσης του εδάφους της και της θέσης στην οποία βρισκόταν.
    Επέστρεψε στο δωμάτιο, πήρε το τάμπλετ του και ξαναβγήκε έξω, για να βιντεοσκοπήσει το απίθανο εκείνο θέαμα, που όμοιό του δεν θα ξανάβλεπαν οι άνθρωποι του πλανήτη! 

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ

Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο ανέκδοτο βιβλίο μου, που έχει σαν θέμα του τον δογματισμό και τον εξαιτίας αυτού φανατισμό, καθώς και τη βία που πηγάζει από αυτό το νοσηρό φαινόμενο!



Ο Λεό θυμήθηκε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ντε Μίντλερ, που αναφερόταν στην εισήγηση κάποιου από τους κύριους εμπνευστές του δογματισμού, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνόδου για τη θέσπισή του. ‘’ Όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν Δόκτορα Τζέκυλ κι έναν κύριο Χάϊντ. Ο κόσμος διψάει για αίμα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα ήθελε, έστω και μία φορά στη ζωή του, να χτυπήσει άγρια κάποιον συνάνθρωπό του. Οι περισσότεροι βέβαια αποφεύγουν να το κάνουν, όχι γιατί δεν το επιθυμούν, αλλά επειδή φοβούνται την τιμωρία. Για σκεφτείτε, λοιπόν τι μπορούμε να πετύχουμε θεσπίζοντας τον δογματισμό. Δίνουμε στον κόσμο αυτό ακριβώς που ζητάει. Έγκλημα και ατιμωρησία. Εξαλείφοντας επομένως την τιμωρία και δίνοντας στον επίδοξο εγκληματία την αφορμή, τον μετατρέπουμε σε μια νόμιμη δολοφονική μηχανή’’.
    Το διεστραμμένο μυαλό ενός προγόνου τους, είχε σκεφτεί και είχε καταφέρει  να νομιμοποιήσει το φόνο, κι αυτό, οι ανώτατοι άρχοντές τους, τους το παρουσίαζαν σαν κάτι απολύτως ηθικό και φυσιολογικό. Το ανήθικο για εκείνους ήταν το να σκοτώσεις εξ αποστάσεως, γι’ αυτό και είχαν απαγορεύσει τα πυροβόλα και ακτινοβόλα όπλα. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, το είχαν χρησιμοποιήσει παράλληλα και σαν το ατράνταχτο, το θεμελιώδες επιχείρημα  που χρειάζονταν, για να πείσουν τον κόσμο ότι οι προθέσεις τους ήταν αγαθές.
    

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Ο ΡΙΚΟ, Ο ΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΤΙΚΟ

Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο που ξεκίνησα να γράφω τέσσερα χρόνια πριν, με θέμα έναν μελλοντικό, θρησκευτικό πόλεμο του πλανήτη. Δυστυχώς, τα γεγονότα θα με επιβεβαιώσουν!



  Λίγο πριν από μια ακόμα δύση του ηλίου, παρακάμπτοντας ένα μικρό λοφίσκο, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκουπιδότοπο. Ένας μεγάλος σωρός απορριμμάτων ορθωνόταν στο πλάι του λόφου, και το γεγονός της ύπαρξής του θα τους άφηνε εντελώς αδιάφορους, αν δεν έβλεπαν κάτι που τους κίνησε την περιέργεια.
    Πρώτος το πρόσεξε ο Τίκο: «Τι είναι αυτό εκεί πέρα;» ρώτησε, πιάνοντας το Ρίκο από το χέρι και δείχνοντάς του τα δυο κοράκια που ροκάνιζαν κρέας.
    Πλησίασαν κοντά και, αν ήταν άνθρωποι, θα πάγωναν από το θέαμα που αντίκρισαν. Ο σωρός που νόμιζαν ότι ήταν σκουπίδια, ήταν πτώματα. Ένας μικρός λόφος από ανθρώπινα κορμιά σε πλήρη αποσύνθεση, κείτονταν μπροστά τους, υποχρεώνοντάς τους να σοκαριστούν. Ευτυχώς που δεν διέθεταν την αίσθηση της όσφρησης, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να σταθούν εκεί ούτε λεπτό από τη δυσοσμία.
    Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αδυνατώντας να αρθρώσουν λέξη. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά τον όγκο του ολέθρου, είδαν ότι μεταξύ των πτωμάτων βρίσκονταν πολλές γυναίκες και παιδιά, κι ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ήταν λίγο μεγαλύτερος από τα διακόσια. Ένας ολόκληρος οικισμός, ίσως κάποιο χωριό, είχε για κάποιο λόγο εξοντωθεί μαζικά και είχε κυριολεκτικά πεταχτεί στην ερημιά.
    «Και μετά μου λες», ο Ρίκο γύρισε και είπε στον Λίκο, «ότι πρέπει να σεβόμαστε τους ανθρώπους για τον πολιτισμό τους. Ποιον πολιτισμό; Αυτοί είναι χειρότεροι από τα ζώα. Τα ζώα δεν θα έκαναν ποτέ κάτι παρόμοιο. Το ότι κάποιοι έφτιαξαν εμάς, για δική τους εξυπηρέτηση και μόνο το έκαναν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που εργάζονται, που μοχθούν για το καλό των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Δυστυχώς αυτοί που προανέφερα είναι μια μειοψηφία. Οι περισσότεροι, είναι ανίκανοι να διαχειριστούν το προνόμιό τους να είναι άνθρωποι και διακατέχονται από μια ηλίθια μισαλλοδοξία. Τα αποτελέσματά της, τα βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας».
   

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ''ΕΥΤΥΧΙΑΣ''

    Ισχυρίζονται κάποιοι ότι, οι θρησκευόμενοι άνθρωποι. είναι κατά βάθος ευτυχισμένοι Πώς είπατε; Φαντάζομαι ότι μάλλον δεν μιλάτε σοβαρά! Επειδή έτυχε να ζήσω ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ανάμεσα σε θρησκόληπτους, σας διαβεβαιώ ότι η λέξη ΕΥΤΥΧΙΑ ήταν άγνωστη σε όλους! Υπήρχε βέβαια, τότε, οικονομική δυσκολία και ένας συνεχής αγώνας για επιβίωση, ο μόνος όμως, μέσα σε εκείνο το περιβάλλον, που ζούσε φυσιολογικά, απολαμβάνοντας τη μουσική, τον κινηματογράφο, τα πάρτι και το χορό, κ.λ.π., και έβλεπε τη ζωή με αισιοδοξία, ήμουν εγώ! Όλοι οι υπόλοιποι, στερούνταν όλα αυτά που προανέφερα και εναπόθεταν τις ελπίδες τους στον ''κύριο''. Ειλικρινά, σπάνια αντίκριζα αυτούς τους ανθρώπους να χαμογελούν! Για ποια ευτυχία λοιπόν, μου λέτε; Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος που ζει μόνιμα με το άγχος της αμαρτίας, με το φόβο της αιώνιας τιμωρίας, με την αποφυγή σαρκικών απολαύσεων, για να μην αμαρτήσει, και με την πίστη ότι, ένα αόρατο ον, τον παρακολουθεί συνεχώς όπου κι αν βρίσκεται; Αν αυτό, κάποιοι το θεωρούν ευτυχία, ή δεν γνωρίζουν τη σημασία της λέξης, ή αυταπατώνται! Αυτό, καλοί μου άνθρωποι, είναι δυστυχία και μάλιστα ανείπωτη!

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ

Απόσπασμα από το ομώνυμο αστυνομικό μου μυθιστόρημα   


Αν ο Ανδροκλής έβλεπε την εμφάνιση του Μελικίδη, τη στιγμή που εκείνος έτρεχε προς το πάρκινγκ για να πάρει το αυτοκίνητό του, δεν θα τον αναγνώριζε. Ο δικηγόρος, με κατακίτρινα μάγουλα, ανασηκωμένα μαλλιά, γουρλωμένα μάτια και στραβωμένο στόμα, έμοιαζε με άνθρωπο που βρίσκεται στα πρόθυρα της υστερίας. Ο δυστυχής, έφτασε ασθμαίνοντας στο σημείο που είχε σταθμευμένο το αυτοκίνητό του και προσπάθησε να το ανοίξει. Τα χέρια του έτρεμαν και οι σπασμωδικές κινήσεις του, δεν του επέτρεπαν να πιάσει σωστά το χερούλι της πόρτας του οδηγού. Όταν το κατάφερε, μπήκε μέσα και έβαλε το κλειδί στην υποδοχή του, αλλά δεν έβαλε μπροστά. Η συμπεριφορά του μαρτυρούσε έκδηλα ότι βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση. Στην κατάσταση που βρισκόταν, θα του ήταν πολύ δύσκολο να οδηγήσει. Ακούμπησε τα χέρια του στο τιμόνι και στύλωσε το βλέμμα του στο κενό, προσπαθώντας να ηρεμήσει και να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του. Γνώριζε ότι με τη βιασύνη δεν θα κέρδιζε απολύτως τίποτα. Το κακό είχε γίνει και η θέση στην οποία είχε περιέλθει ήταν απελπιστική. Ύστερα από την πρωινή επίσκεψη του άγνωστου άντρα, είχε φοβηθεί ότι, αν δεν ενέδιδε στις απαιτήσεις του, θα πάθαινε κάποιο κακό, αυτό όμως που είχε τελικά συμβεί, δεν μπορούσε με τίποτα να το φανταστεί. Ανησυχούσε για τον εαυτό του, αλλά ο νους του δεν πήγε ποτέ στην οικογένειά του. Ούτε που του είχε περάσει από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως κινδύνευαν και τα αγαπημένα του πρόσωπα, κι αυτή η αβλεψία του, τον είχε πειράξει περισσότερο απ’ όλα. Αν το είχε προνοήσει, αν είχε πάρει τα μέτρα του, όλα θα ήταν διαφορετικά και η δεκατετράχρονη κόρη του δεν θα βρισκόταν τώρα στα χέρια κακοποιών στοιχείων.
    Το είχε ακούσει από το στόμα του ατόμου που του είχε τηλεφωνήσει πριν από λίγο. «Πρόσεξε καλά τι θα σου πω», του είχε πει ο συνομιλητής του. «Αν μέχρι αύριο το μεσημέρι, δεν μας φέρεις τις συναλλαγματικές, η κόρη σου θα πάθει κακό. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια μας και είναι στο δικό σου χέρι να την πάρεις πίσω.