Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ

 

    Ο ογδονταπεντάχρονος Μηνάς κοίταξε με γουρλωμένα μάτια τον ογδοντατετράχρονο συνομιλητή του και δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Αυτά που μόλις είχε ξεστομίσει ο Ηλίας, του φάνηκαν σαν ατάκες από ταινία φαντασίας.

    «Καλά, σοβαρά μιλάς τώρα;», τον ρώτησε μόλις κατάφερε να συνέλθει από το σοκ. «Δηλαδή, στο εξής όλοι οι συνταξιούχοι που περνούν την ηλικία των ογδόντα χρόνων, θα παίρνουν μόνον τριακόσια ευρώ το μήνα;»

    «Ακριβώς Μηνά μου», του επιβεβαίωσε εκείνος. «Μας το ανακοίνωσε ο Χαμουριάδης, ο πρόεδρος του συλλόγου, χθες στη γενική συνέλευση. Είναι μια οριστική απόφαση της κυβέρνησης, λόγω της υποβάθμισης των ταμείων και της οικονομικής αδυναμίας τους να ανταπεξέλθουν στις πληρωμές των συντάξεων. Έτσι, αύριο κιόλας, θα περάσουν το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή, για να το ψηφίσουν».

    «Καλά, και πώς θα ζήσουμε εμείς με τόσα λίγα χρήματα; Πώς θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα; Δεν διαμαρτυρηθήκατε, δεν αντιδράσατε;»

    «Ασφαλώς! Του είπαμε ότι δεν έπρεπε να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, ότι κάτι έπρεπε να κάνουμε, γιατί θα δυσκολευόταν πολύ η ζωή μας, αν περνούσε αυτό το απάνθρωπο νομοσχέδιο, κι ότι θα μας οδηγούσε στο θάνατο. Κι εκείνος τότε μας είπε ‘’μα γι’ αυτό το κάνουν, για να σας πεθάνουν πριν την ώρα σας’’».

    «Τι είπες τώρα;» τσίριξε ο Μηνάς. «Σας μίλησε στο δεύτερο πρόσωπο, λες κι αυτός δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των συνταξιούχων;»

    «Ξεχνάς, φαίνεται, ότι  αυτός δεν είναι ακόμη ούτε εβδομήντα χρόνων. Άσε που είναι καλά τακτοποιημένος οικονομικά. Τόσα χρόνια στο συνδικαλισμό, έχει κάνει τη μπάζα του».

    «Καλά και δεν προγραμμάτισε κάποια συγκέντρωση, κάποια διαμαρτυρία;»

    «Του το επισημάναμε, αλλά αυτός μας είπε ότι δεν θα είχε νόημα, ούτε αποτέλεσμα μια τέτοια κίνηση, γιατί η απόφαση της κυβέρνησης είναι οριστική και αμετάκλητη».

    «Πω, πω», έκανε με απογοήτευση ο Μηνάς. «Και τώρα τι θα κάνουμε;»

    «Δεν ξέρω. Τι να σου πώ; Σίγουρα πάντως δεν πρέπει να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Άσε με λίγο να το σκεφτώ, και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Τι στο διάολο γίνεται εδώ πέρα; Φτάσαμε στο έτος 2050, ζούμε σε μια, υποτίθεται, ανεπτυγμένη χώρα κι αυτοί, έτσι όπως το πάνε, θα μας στείλουν μια ώρα αρχύτερα»

        Ο Μηνάς εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι. Σκεφτόταν διαρκώς ότι, τόσα χρόνια βρε αδελφέ, τα βόλευε μια χαρά με τα 1200 ευρώ που έπαιρνε κάθε μήνα, και τώρα, κάποια ανελέητα όντα, ήθελαν να τον ξεπαστρέψουν. Ζώντας μόνος του, λόγω θανάτου της συζύγου του και μετεγκατάστασης των δυο του τέκνων με τις οικογένειές τους σε άλλη πόλη, τα έβγαζε άνετα πέρα. Τι θα γινόταν όμως στο εξής; Προβλήματα με την υγεία του δεν είχε, κι αυτό σήμαινε ότι θα μπορούσε να ζήσει για αρκετά ακόμη χρόνια. Τι είδους ζωή όμως θα ήταν αυτή, μέσα στην ανέχεια και τη φτώχεια; Τι είχε κάνει αυτός και οι υπόλοιποι συνομήλικοί του και τους τιμωρούσαν έτσι;

    Τις πρωινές ώρες τον πήρε λίγο ο ύπνος, όταν όμως ξύπνησε, ντύθηκε και βγήκε αμέσως από το σπίτι. Δεν άντεχε να καθίσει άλλο μέσα. Νόμιζε ότι θα πέσει το ταβάνι και θα τον πλακώσει. Άρχισε να περπατάει κατά μήκος του μεγάλου πεζόδρομου, πήρε και έναν καφέ από την καφετέρια της γωνίας, και συνέχισε τη βόλτα του, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Λίγο πιο κάτω, στην απέναντι γωνία του δρόμου, βρισκόταν η έπαυλη του Γ. Σκαρπέλου, του υπουργού ΜΕΤΕΡΓΑΣΙΑΣ.

    Φτάνοντας κοντά, είδε έναν ψηλό τύπο να βγαίνει από μέσα, κρατώντας στα χέρια του μια τσάντα. Στην αρχή δεν τον γνώρισε, όταν όμως πρόσεξε καλύτερα, είδε ότι ήταν ο Χαμουριάδης, ο πρόεδρός τους. Αναρωτήθηκε, τι μπορεί να ζητούσε εκεί πέρα ο εργατοπατέρας, πρωί-πρωί, και μάλιστα την ημέρα που κρινόταν η τύχη αυτών που εκπροσωπούσε;

    Κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι οι  αρμόδιοι έπαιζαν παιχνίδια στις πλάτες των άμοιρων συνταξιούχων, γι’ αυτό θα επικοινωνούσε αμέσως με τον Ηλία, για να του το αναφέρει. Εκείνος είχε περισσότερες διασυνδέσεις με τους συναδέλφους τους και θα μπορούσε ίσως να χειριστεί καλύτερα εκείνο το φλέγον, εκείνο το τόσο επείγον ζήτημα.

    Τον πήρε αμέσως τηλέφωνο στο κινητό και του εξιστόρησε τι είχε συμβεί. Ο Ηλίας τον καθησύχασε και του είπε ότι είχε ήδη βρει κάποια λύση, κι ότι θα την έβαζε αμέσως σε εφαρμογή. Θα καλούσε όσους περισσότερους συναδέλφους μπορούσε σε άμεση κινητοποίηση, κάνοντας διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, μήπως και κατάφερναν να αναστείλουν την ψηφοφορία εκείνου του αισχρού, του απάνθρωπου νομοσχεδίου.

    Πράγματι, λίγη ώρα αργότερα, καμιά διακοσαριά συνταξιούχοι είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία και διαδήλωναν κατά της κυβέρνησης. Σε μισή ώρα από την έναρξη της διαμαρτυρίας, οι διαδηλωτές είχαν αυξηθεί σε πάνω από χίλια άτομα! Όταν μάλιστα μια διμοιρία αστυνομικών προσπάθησε βίαια να τους διαλύσει, εκείνοι έπεσαν όλοι στο έδαφος, δημιουργώντας μια άνευ προηγουμένου εικόνα! Η παρουσίαση στα ΜΜΕ της αντίδρασης και του βασανισμού χιλίων υπέργηρων ανθρώπων, ευαισθητοποίησε σχεδόν όλον τον πληθυσμό της χώρας, με αποτέλεσμα η κινητοποίηση αυτή να γενικευτεί και να προβληματίσει την εξουσία.

    Έτσι, η επόμενη κίνηση των κυβερνώντων ήταν η ανακοίνωση της αναστολής της ψηφοφορίας του σχετικού νομοσχεδίου και η δημόσια υπόσχεση του αρμόδιου υπουργού, ότι δεν θα ξανασκέφτονταν στο μέλλον να προβούν σε μια τέτοιου είδους ενέργεια.

    Ακούγοντας αυτές τις αποφάσεις της κυβέρνησης, οι πολίτες όλης της χώρας το έριξαν στους πανηγυρισμούς. Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται. Δεν έμεινε ούτε ένας πολίτης ανικανοποίητος, εκτός από το δίδυμο Χαμουριάδη-Σκαρπέλου.

   Αργότερα, όταν ο Μηνάς συνάντησε τον Ηλία στο καφενείο, του έσφιξε με θέρμη το χέρι και τον ευχαρίστησε για όλα αυτά που είχε πετύχει με την άμεση και αποτελεσματική ενέργειά του. Εκείνος τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και του είπε. «Κατάλαβες τώρα τι ζητούσε ο Χαμουριάδης πρωί-πρωί στο σπίτι του Σκαρπέλου;»

    Ο Μηνάς ετοιμάστηκε να του απαντήσει, αλλά δεν πρόλαβε, καθώς το έκτακτο δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης, τους τράβηξε την προσοχή:

‘’Μόλις πριν από λίγο’’, άκουσαν τον ρεπόρτερ να ανακοινώνει, ‘’συνελήφθη στο αεροδρόμιο ο πρόεδρος του συλλόγου συνταξιούχων, που ετοιμαζόταν για ταξίδι στο εξωτερικό, καθώς στον πάτο της βαλίτσας του, βρέθηκαν 800.000 ευρώ’’.

    Ο Ηλίας σούφρωσε τα χείλη του και είπε στον κεραυνοβολημένο Μηνά: «Ιδού και η επιβεβαίωση αυτού που θα σου έλεγα. Κατάλαβες τώρα, τι ζητούσε πρωινιάτικα ο  Χαμουριάδης, στο σπίτι του υπουργού; Είχε πάει να πάρει το ‘’δωράκι’’ του, για τη συμβολή του στην αδρανοποίηση των κινητοποιήσεών μας, κάτι όμως που δεν επετεύχθη. Ελπίζω να λειτουργήσει σωστά η δικαιοσύνη και να σαπίσει στη φυλακή αυτό το κάθαρμα».

 

 

 

 

 

 

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

 

    Ο Άλμπι, ήταν το μοναδικό ρομπότ στην ιστορία της χώρας, που αποτελούσε ενεργό μέλος της αστυνομίας. Η ιδέα ήταν ενός αστυνομικού, που τον είχε δει να ενεργεί λογικά και αποτελεσματικά σε ένα τροχαίο ατύχημα. Ένα αυτοκίνητο είχε χτυπήσει και είχε σκοτώσει έναν νεαρό ποδηλάτη, αλλά ο ανάλγητος οδηγός του είχε εγκαταλείψει το θύμα του και είχε φύγει! Ο Άλμπι, που έτυχε να βρίσκεται κοντά στον τόπο του δυστυχήματος, σκέφτηκε να κρατήσει τον αριθμό και τη μάρκα του αυτοκινήτου, και να τα δώσει στα αστυνομικά όργανα που κατέφτασαν μετά από λίγο στον τόπο του δυστυχήματος.

    Έτσι, ο επικεφαλής της αστυνομικής ομάδας, θεώρησε πόσο χρήσιμη θα ήταν η παρουσία ενός τέτοιου ρομπότ στην αστυνομία, και πρότεινε στην υπηρεσία του να τον προσλάβουν, κι αυτό που έγινε δεκτό. Τον τοποθέτησαν στο εγκληματολογικό, κάτι που αποδείχτηκε απολύτως θετικό, αφού σε διάστημα επτά μόλις μηνών, από την ημερομηνία της πρόσληψής του, ο Άλμπι εξιχνίασε τρεις  δολοφονίες και δύο μεγάλες χρηματοπιστωτικές απάτες, με αποτέλεσμα οι  δράστες αυτών των εγκλημάτων να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη!

    Η προσφορά του Άλμπι στην κοινωνία έγινε αποδεκτή από τους πολίτες με μεγάλο  ενθουσιασμό, δεν ίσχυε όμως το ίδιο και για κάποιους μεγαλόσχημους. Αυτοί, έχοντας τη φωλιά τους λερωμένη και  ζώντας μέσα στην κοροιδία του λαού και στις απάτες τους, άρχισαν να ενοχλούνται από την παρουσία  του και φρόντισαν να τον κακολογήσουν, ώστε να αποταχθεί από την αστυνομία. Κατάλαβαν ότι, ο μεταλλικός εκείνος ντετέκτιβ, αργά ή γρήγορα, θα ξεσκέπαζε και θα αποκάλυπτε τις παρανομίες τους, κι αυτό ήταν κάτι που αδυνατούσαν και δεν ήθελαν να το δεχθούν. Έτσι, μια ωραία πρωία, και ύστερα από ομόφωνη απόφαση υπουργείου και αστυνομίας, ο Άλμπι πήρε απολυτήριο. Η ενέργεια τους αυτή δικαιολογήθηκε από τους αρμόδιους, λόγω λέει της υποβάθμισης των ανθρώπινων όντων από τα ίδια τους τα δημιουργήματα.

    Ο Άλμπι δεν πτοήθηκε, ούτε στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα από την απόλυσή του. Εκείνος είχε γοητευτεί από την ιδιότητα του ντετέκτιβ και είχε αποφασίσει να συνεχίσει να ασχολείται με αυτήν, έστω και εξωυπηρεσιακά. Έτσι, καθώς δεν διακατεχόταν από τις ανθρώπινες ανάγκες για φαγητό, ύπνο και ξεκούραση, κυκλοφορούσε τα βράδια στους δρόμους της πόλης, για να εντοπίζει παράνομες πράξεις. Όταν έβλεπε λοιπόν κάποιον άνθρωπο να παρανομεί, ειδοποιούσε την αστυνομία, τηλεφωνώντας από τηλεφωνικό θάλαμο. Αυτό, αρκετές φορές, είχε βοηθήσει τα αστυνομικά όργανα να προλάβουν ή να εντοπίσουν κάποιες εγκληματικές ενέργειες.

    Λίγες μέρες αργότερα, οι αρμόδιοι κατάλαβαν ποιος ήταν αυτός που ειδοποιούσε την αστυνομία. Δεν διατηρούσαν την παραμικρή αμφιβολία ότι, ο πληροφοριοδότης παράνομων ενεργειών, ήταν ο Άλμπι. Αυτό δεν είχε ενοχλήσει τους μάχιμους αστυνομικούς, αφού τους εξυπηρετούσε στα καθήκοντά τους, είχε ενοχλήσει όμως τους υψηλόβαθμους του σώματος και τους πολιτικούς, που είχαν ελπίσει στην εξαφάνιση του ανεπιθύμητου εκείνου ρομπότ.

    Την επόμενη νύχτα, ο Άλμπι, ο ακοίμητος φρουρός, είχε βγει περιπολία στην πιο κακόφημη συνοικία της πόλης. Την ώρα  εκείνη δεν κυκλοφορούσε ψυχή στους δρόμους. Έκανε μερικές βόλτες, παραξενεύτηκε που οι κακοποιοί δεν έλεγαν να εμφανιστούν και, τελικά, αποφάσισε να πάει προς το κέντρο. Βάδιζε αργά-αργά στο αριστερό πεζοδρόμιο και κάποια στιγμή αποφάσισε να περάσει απέναντι. Από μακριά άκουσε τον ερχομό κάποιου αυτοκινήτου, αλλά δεν ανησύχησε. Έτσι, κατέβασε το πόδι  του στο δρόμο και ετοιμάστηκε να τον διασχίσει κάθετα. Τη στιγμή που βρισκόταν ακριβώς στο κέντρο του, αντιλήφθηκε ένα μεγάλο  βαν να κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το μέρος του, αλλά δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Κατάλαβε ότι ο ερχομός εκείνου του οχήματος δεν ήταν τυχαίος, αλλά ήταν πολύ αργά πια για να κάνει κάτι. Το ογκώδες αυτοκίνητο έπεσε επάνω του με φόρα, και το άμοιρο ρομπότ μετατράπηκε, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε μια άμορφη μάζα σιδερικών!

 

 

 

ΠΡΟΣΔΟΚΙΜΟ ΖΩΗΣ

•      Ύστερα από δυο ολόκληρα χρόνια μελέτης, έρευνας, πειραμάτων, διορθώσεων και επισκευών, η μηχανή ανίχνευσης του προσδόκιμου ζωής των ζώντων οργανισμών ήταν έτοιμη, ήταν ολοκληρωμένη! Ο Ντρίγκο έτριψε τα χέρια του με ικανοποίηση και άνοιξε τον υπολογιστή του. Θα κοινοποιούσε το επίτευγμά του αυτό στο ευρύ κοινό, ελπίζοντας στα οικονομικά οφέλη από τη χρήση της και, κυρίως, στην παγκόσμια αναγνώριση αυτού του επιστημονικού θαύματος! Για το σωστό συμπέρασμα των ερευνών της πρωτοπόρου μηχανής του δεν  είχε την παραμικρή αμφιβολία. Την είχε δοκιμάσει πολλές φορές στα τετράποδα της οικογένειάς του και τα αποτελέσματα του το είχαν επιβεβαιώσει!     
• Ο Στίγκο, εκδότης και  αρθρογράφος  της ΟΡΘΗΣ ΛΥΣΗΣ, διάβασε την ανάρτηση του Ντρίγκο και ξεκαρδίστηκε στα γέλια! ''Να δούμε τι άλλο θα δούμε και θα ακούσουμε από τα παπαγαλάκια του διαδικτύου'', μονολόγησε! ''Θα έχει μεγάλη πλάκα να πάρω μια συνέντευξη από αυτόν τον τύπο και να δω την περίφημη μηχανή του''.    
• Στο μεταξύ ο Ντρίγκο είχε πιάσει δουλειά. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που, μόλις το πληροφορήθηκαν,  έτρεξαν αμέσως στο εργαστήριό του, για να εξεταστούν και να μάθουν πόσον καιρό είχαν ακόμα να ζήσουν! Οι περισσότεροι βέβαια ήταν ηλικιωμένοι, οπότε δεν είχαν και τίποτα να χάσουν! Καταβάλλοντας το μικρό ποσόν των πενήντα ευρώ, τους δινόταν η ευκαιρία να ενημερωθούν για το τι τους επιφύλασσε το μέλλον!     Σε μία μόλις ημέρα, ο Ντρίγκο είχε εισπράξει πάνω από χίλια ευρώ! Αν αυτό συνεχιζόταν, σε λίγο καιρό θα γινόταν πλούσιος!
•   Την επόμενη μέρα, πρωί-πρωί, ο Στίγκο έσπευσε να επισκεφτεί τον απατεώνα, τον δήθεν πρωτοπόρο επιστήμονα, στο εργαστήριο του. Μπήκε μέσα και, μόλις αντίκρυσε τον Ντρίγκο, αντί να του πει καλημέρα, άρχισε να τον στολίζει με κοσμητικά επίθετα! Ο Ντρίγκο έπεσε από τα σύννεφα! Αναρωτήθηκε, ποιος ήταν αυτός που του μιλούσε έτσι; 
•     ''Ποιος είστε εσείς, κύριε;'' τον ρώτησε. ''Γιατί εκφράζεστε έτσι;''
•      ''Είμαι ο εκδότης της ΟΡΘΗΣ ΛΥΣΗΣ, και ήρθα να μάθω τι ρόλο παίζεις και γιατί κορο'ι'δεύεις τον κόσμο'' του απάντησε ο Στίγκο.
•     ''Δεν κοροιδεύω κανέναν'', του είπε ο Ντρίγκο, ''και αν θέλετε να σας το αποδείξω, ελάτε να κάνουμε  σε σας το τεστ για το προσδόκιμο της ζωής σας''.
•     ''Πολύ καλά'', συμφώνησε ο Στίγκο. ''Ας κάνουμε μια επαλήθευση της απάτης σου''.
•     Κι ενώ ο Ντρίγκο έβαζε σε λειτουργία το μηχάνημα, ο Στίγκο κάθησε μπροστά του και, χαμογελώντας ειρωνικά, περίμενε το αποτέλεσμα. Σε δυο λεπτά η έρευνα είχε τελειώσει. Ο Ντρίγκο πήρε το σημείωμα που είχε εκδόσει αυτόματα η συσκευή, το διάβασε και αμέσως μετά το έδωσε στον Στίγκο.
•     Εκείνος το πήρε στα χέρια του και, μόλις το διάβασε, ξεκαρδίστηκε στα γέλια. ''Χα,χα,χα, δεν έχω, γράφει, άλλο προσδόκιμο ζωής. Εγώ, ένας νέος και υγιής άνθρωπος, έφτασα στο τέλος της ζωής μου; Καλά το φαντάστηκα εγώ ότι είσαι απατεώνας! Κοροιδεύεις τον κόσμο, για να τα οικονομήσεις, αλλά εγώ θα σε σταματήσω, θα σε ξεσκεπάσω''.
•     Και, τελειώνοντας την τελευταία του φράση, έβγαλε μέσα από την τσέπη του το κινητό του και ετοιμάστηκε να καλέσει την αστυνομία, αλλά δεν πρόλαβε, καθώς η σφαίρα από το όπλο του Ντρίγκο τον βρήκε ακριβώς στο στήθος.
•     ''Ο ανιχνευτής μου σου το  είπε, σε προειδοποίησε'', χαχάνισε ο Ντρίγκο, ''αλλά εσύ  δεν το πίστεψες. Δεν φταίω εγώ λοιπόν για το τραγικό σου τέλος''.

 

                                    ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

 

 

    Ο Στέλιος Αρώνης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και τελείωσε το Λύκειο. Εργάστηκε επί τριάντα τρία χρόνια σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρία, δημοσιεύοντας παράλληλα άρθρα του ασφαλιστικού περιεχομένου στο περιοδικό ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΙΣ. Το 1978 άρχισε να γράφει διηγήματα και ένα από αυτά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό CYBORG. To 1987 εκδίδεται από τον ίδιο το πρώτο του βιβλίο, ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. με τίτλο ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ. Το 1989 εκδίδεται από τις εκδόσεις ΛΩΤΟΣ το δεύτερο βιβλίο του, ένα πολιτικό θρίλερ με τίτλο ΑΦΙΛΟΞΕΝΗ ΠΟΛΗ. Το 2012 εκδίδεται από τις εκδόσεις Μ. ΒΕΡΕΤΤΑΣ το τρίτο του βιβλίο, ένα ιστορικό μυθιστόρημα Ε.Φ., με τίτλο Ο ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΑΣ.

Το 2016 εκδίδεται από τις εκδόσεις ‘’ΑΛΛΩΣΤΕ’’ το τέταρτο βιβλίο του, ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. με τίτλο ‘’Κατ’-eικόνα’’ και το 2022 το πέμπτο του βιβλίο Ε.Φ. με τίτλο Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ.

Το 2023 εκδίδεται το έκτο του βιβλίο με τίτλο ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ , μια συλλογή 26 διηγημάτων ΕΦ.  Έχει γράψει άλλα πέντε βιβλία, τα εξής:

1)    ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ, μυθιστόρημα Ε.Φ.

2)    ΑΖΩΤΟ, ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΑΙ ΕΥΔΩΡΟΝ, μυθιστόρημα Ε.Φ.

3)    ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΣ;  Πολιτικό θρίλερ.

4)    ΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ, αστυνομικό μυθιστόρημα.

5)    Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, αστυνομικό μυθιστόρημα.

Επίσης έχει γράψει και ένα σενάριο με αστυνομική πλοκή για ταινία με τίτλο Ε ΡΝΕΣΤΟΣ ΑΜΠΡΟΖΗΣ: Ο ΑΚΤΙΝΑΣ.

WAR PIGS

 Ένα βιβλίο που σας στείλει στο διάστημα, και όχι μόνο! Σύντομα από τις εκδόσεις ΑΛΛΩΣΤΕ!

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Ο Δόκτωρ Κλεάνθης, ύστερα από μελέτες και έρευνες δεκαετιών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μολυσμένος από πνευματικούς ιούς, κι ότι χρήζει θεραπείας! Στρώθηκε λοιπόν στη δουλειά, για να μπορέσει να ανακαλύψει το φάρμακο που θα τον θεράπευε από τη μόλυνση! Δυο χρόνια μετά, κι αφού έκανε πολλά πειράματα, κατάφερε να το βρει! Επρόκειτο για τον συνδυασμό τριών αερίων τα οποία, όταν εισπνέονταν από τον ανθρώπινο οργανισμό, δρούσαν αποτελεσματικά και τον βοηθούσαν να θεραπευτεί οριστικά από τον ιό και να μην ξανανοσήσει! Για το θετικό αποτέλεσμα ήταν εντελώς σίγουρος, αφού στις δοκιμές που έκανε, τον είχαν βοηθήσει και κάποιοι εθελοντές, που του είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη! Υπήρχε όμως ένα μεγάλο πρόβλημα, που είχε σχέση με τη χορήγησή του. Εντάξει, οι εθελοντές θα δέχονταν να το πάρουν, οι περισσότεροι άνθρωποι όμως, και κυρίως εκείνοι που είχαν πραγματικό πρόβλημα νόσησης, θα το αγνοούσαν. Τι έπρεπε να κάνει λοιπόν, ώστε να μπορέσει να το χορηγήσει σε όλους τους ανθρώπους του πλανήτη; Μόνον αν το έπαιρναν όλοι, υπήρχε η ελπίδα να σωθεί η ανθρωπότητα!

    Αναζητώντας τη λύση του προβλήματος, διαπίστωσε ότι μόνον μία λύση υπήρχε, η μαζική παραγωγή του και η χορήγησή του μέσω της ατμόσφαιρας! Αυτό όμως κι αν ήταν πρόβλημα! Ποια εταιρία, ποιος πολιτικός, ποιος μεγαλόσχημος, θα δεχόταν να προβεί σε μια τέτοιου είδους ενέργεια; Αυτοί όλοι δεν θα έπρεπε να το μάθουν καν! Αφού κυρίως οι πολιτικοί, οι  πλουτοκράτες και οι ρασοφόροι ήταν αυτοί που ''κέρδιζαν'' από την εγκεφαλική νόσο των ανθρώπων!

    Παρόλο που δυσκολευόταν να βρει κάποια λύση στο πρόβλημα της παραγωγής και της διοχέτευσης των αερίων του στην ατμόσφαιρα, εκείνος συνέχισε να ψάχνει. Ώσπου μια νύχτα, εκεί που καθόταν στη βεράντα του σπιτιού του και ατένιζε τα αστέρια, είδε μια λάμψη και αμέσως μετά ένα άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο να προσγειώνεται στην αυλή της μονοκατοικίας του και δυο ανθρωπόμορφα όντα να εξέρχονται από αυτό. Παραξενεύτηκε και τρόμαξε λίγο από αυτήν την ξαφνική και περίεργη εμφάνιση, αλλά δεν πανικοβλήθηκε! Κατέβηκε κάτω και πήγε να συναντήσει τους εξωγήινους επισκέπτες του, αφού μάλλον τέτοιοι ήταν.

    ''Καλώς τους'', αρκέστηκε μόνο να πει!

    Εκείνοι δεν απάντησαν και αρκέστηκαν να τον αρπάξουν και να τον βάλουν μέσα στο σκάφος τους! Αμέσως μετά το σκάφος απογειώθηκε κι εξαφανίστηκε στον ουρανό!

    ''Πού με πάτε;'' ούρλιαξε ο Κλεάνθης, συνειδητοποιώντας ότι δεν θα ξαναδεί τη Γη.

    ''Σε πάμε εκεί που σου αξίζει'', άκουσε μια άγνωστη αντρική φωνή να του απαντά.

    Γύρισε να δει ποιος του μίλησε και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό! Μέσα στο θάλαμο του ιπτάμενου μέσου που ταξίδευε, εκτός από εκείνους του δύο που έμοιαζαν σαν εξωγήινοι, βρίσκονταν και τρεις άνθρωποι, τρεις γήινοι. Ο ένας ήταν ένας ρασοφόρος, ο άλλος ήταν ένας κυριλέ τζιτζιφιόγκος και ο τρίτος ήταν ένας αστυνομικός.

    Και τότε κατάλαβε τι γινόταν. Προφανώς η συγκλονιστική ανακάλυψή του και οι προθέσεις του είχαν γίνει γνωστές στις αρχές, με επακόλουθο την απόφαση  να τον εξαφανίσουν! Σιγά μην επέτρεπαν την εγκεφαλική θεραπεία των ανθρώπων και να έχαναν τα προνόμιά τους! 

Ο ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ

     Ο Σάκης και η Τζίνα πήγαιναν συχνά στο δάσος. Είχαν ανακαλύψει μια εσοχή μεταξύ δύο μεγάλων βράχων, καλυμμένη από μεγάλα δέντρα, και πήγαιναν εκεί με το  αυτοκίνητο του Σάκη, για να μείνουν μόνοι, μακριά από αδιάκριτα μάτια. Το μέρος εκείνο βρισκόταν πολύ κοντά στον χωματόδρομο που οδηγούσε στις πλαγιές του βουνού και δεν φαινόταν από τους λίγους διερχόμενους οδηγούς. Έτσι, οι δύο ερωτευμένοι νέοι, πήγαιναν εκεί τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, για να ηρεμήσουν και να απολαύσουν τον έρωτά τους!

    Εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου φυσούσε πολύ δυνατός άνεμος, γι' αυτό και αποφάσισαν να μη μείνουν πολλή ώρα εκεί. Αντάλλαξαν μερικά φιλιά και ετοιμάστηκαν να φύγουν. Ο Σάκης έκανε μανούβρα για να πάρει κατεύθυνση προς την πόλη και, τη στιγμή που πλησίαζαν στο χωματόδρομο, είδαν ένα μαύρο αυτοκίνητο να κατεβαίνει με μεγάλη ταχύτητα. Ο Σάκης παραξενεύτηκε από την βιασύνη του οδηγού εκείνου και, εντελώς ασυναίσθητα, έριξε το βλέμμα του στην πινακίδα του άλλου αυτοκινήτου, καταφέρνοντας να συγκρατήσει τον αριθμό κυκλοφορίας του. Αμέσως μετά, σταμάτησε στην άκρη, έβγαλε ένα μπλοκάκι κι ένα στυλό από το ντουλαπάκι, και σημείωσε τα στοιχεία που είχε δει. Αστυνομικός δεν ήταν, αλλά η περίεργη συμπεριφορά του άγνωστου οδηγού του  φάνηκε ύποπτη.

    Επέστρεψαν στην πόλη και, τη στιγμή που αποβιβάζονταν, είδαν πυκνούς καπνούς να καλύπτουν τον ουρανό στην πλευρά του βουνού. Και τότε κατάλαβαν. Το δάσος είχε πιάσει φωτιά, κάτι που, όπως κατάλαβαν, δεν ήταν καθόλου τυχαίο.

    ''Πω, πω!'' Αναφώνησε η Τζίνα. ''Αν δεν είχαμε φύγει από εκεί, θα καιγόμασταν ζωντανοί! Λες να έβαλε τη φωτιά εκείνος που πέρασε από μπροστά μας σαν αστραπή;''

    ''Ε, ναι, κορίτσι μου. Θέλει και ρώτημα; Οι φωτιές στα δάση δεν ανάβουν μόνες τους. Κάποιοι εκμεταλλεύονται τις καιρικές συνθήκες  και βάζουν το χεράκι τους! Ευτυχώς που σκέφτηκα και κράτησα τον αριθμό κυκλοφορίας του. Θα πάρω την αστυνομία και θα τον δώσω!''

    ''Μήπως θα έπρεπε να τον δώσεις στην πυροσβεστική;''

    ''Μπα, η πυροσβεστική τώρα έχει άλλη δουλειά. Καλύτερα να ενημερώσω την αστυνομία, για να ψάξει αμέσως να βρει το αυτοκίνητο και τον οδηγό του''.

    Χωρίστηκαν και ο καθένας πήγε στο σπίτι του. Ο Σάκης άνοιξε την τηλεόραση και, είδε ότι όλα τα κανάλια έδειχναν τη φωτιά στην περιοχή τους, και τα σχόλια των παρουσιαστών αναμασούσαν την καραμέλα ότι η φωτιά οφειλόταν στην υψηλή θερμοκρασία και στον δυνατό αέρα.

    Εκείνος τότε έσβησε νευριασμένος το χαζοκούτι και κάλεσε αμέσως το εκατό. Εξήγησε στον αστυνομικό για ποιο λόγο έπαιρνε τηλέφωνο, και του έδωσε τα στοιχεία του υπόπτου για τον εμπρησμό, καθώς και τα δικά του.

    Η Τζίνα πήγε κι αυτή στο σπίτι της, που βρισκόταν πολύ κοντά στο σπίτι του αγαπημένου της, κι επιδόθηκε στην παρασκευή κάποιου  πρόχειρου φαγητού. Όλη αυτή η ιστορία, σε συνδυασμό με την υψηλή θερμοκρασία της εποχής, χρειαζόταν μερικές παγωμένες μπύρες και τα σχετικά μεζεδάκια. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και ο Σάκης  και κάθισαν μαζί στο τραπέζι, για να δειπνήσουν. Πριν αρχίσουν να τρώνε, άνοιξαν την τηλεόραση, για να δουν τι είχε γίνει με τη φωτιά. Τη στιγμή που γέμιζαν τα ποτήρια τους, άκουσαν την εκφωνήτρια κάποιου καναλιού να λέει: ''Μόλις πληροφορηθήκαμε ότι η αστυνομία συνέλαβε κάποιον ύποπτο για την πρόκληση της μεγάλης πυρκαγιάς στο δάσος της περιοχής μας. Πρόκειται για έναν άντρα ασιατικής καταγωγής, στο αυτοκίνητο του οποίου βρέθηκαν μερικά μπιτόνια με εύφλεκτο υγρό, και πολλά στουπιά. Ο ύποπτος, και κατά πάσα πιθανότητα ο υπεύθυνος για την φωτιά, οδηγήθηκε στα κρατητήρια''.

    Η Τζίνα κοίταξε με γουρλωμένα μάτια τον αγαπημένο της και, αφού πρώτα σήκωσε ψηλά το ποτήρι της, είπε δυνατά, χωρίς να μπορεί να κρύψει τον θαυμασμό της: ''Στην υγειά σου σύγχρονε Έλληνα Σέρλοκ Χόλμς''.