Η ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ

Συζητώντας με τη νεαρή φαρμακοποιό του χωριού, καταλήγουμε στο θεολογικό ζήτημα, κι εγώ, όπως συνηθίζω να κάνω, της εκθέτω τις απόψεις και τα επιχειρήματά μου, παραθέτοντας και τη σχετική βιβλιογραφία. Της μιλώ για το Διαφωτισμό, αναφέροντας κυρίως τους Γάλλους Διαφωτιστές, για τον δικό μας τον Λιαντίνη, για τον Ράσελ, κ.λ.π. και περιμένω τα αντεπιχειρήματά της. Και εκεί πάνω δέχομαι το πρώτο σοκ, όταν αντιλαμβάνομαι ότι η, υποτίθεται, μορφωμένη αυτή γυναίκα, αγνοεί παντελώς τα βιβλία και τους συγγραφείς που της αναφέρω. Το δεύτερο και πιο ισχυρό σοκ το δέχομαι όταν παίρνω την απάντησή της στο ερώτημά μου, ''μα καλά, εσύ τι διαβάζεις;".
''Τίποτα'', μου απαντά ξερά και με αφήνει αναίσθητο.
Επειδή δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, δεν θα πω ότι όλοι οι νέοι σκέφτονται και λειτουργούν έτσι, δυστυχώς όμως, εδώ στην Αιγιάλεια, αυτό ισχύει για την πλειοψηφία των νέων της περιοχής. Οι προλήψεις, οι δεισιδαιμονίες, η τυφλή πίστη και η εμμονή στην παράδοση, αρκούν για τη συνέχιση της μίζερης ζωής τους. Η λέξη βιβλίο είναι άγνωστη στους περισσότερους! Αν λοιπόν περιμένουμε οι νέοι μας να απαγκιστρωθούν από τις φαιδρές ιδεοληψίες των ρασοφόρων, μάλλον θα περιμένουμε πολύ!

ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΗ

Τα παλιά χρόνια, η Βρέχη ήταν ένα απομονωμένο χωριό στις παρυφές του όρους των Τελετών, τα τελευταία χρόνια όμως απλώθηκε, μεγάλωσε και χωρίστηκε στα δύο, αποτελώντας πλέον δυο ξεχωριστά χωριά, την Βρέχη και την Πέρα Βρέχη. Οι κάτοικοι και των δυο χωριών ήταν στην πλειοψηφία στους απόγονοι των Βρεχιωτών, σιγά-σιγά όμως, και ιδιαίτερα στην Πέρα Βρέχη, είχαν αρχίσει να συρρέουν και να εγκαθίστανται και άνθρωποι από άλλες περιοχές της χώρας. Στην Βρέχη υπήρχαν δυο μεγάλες εκκλησίες και πολλά παρεκκλήσια, ενώ στην Πέρα Βρέχη δεν υπήρχαν εκκλησίες, αλλά δυο σχολεία, ένα ξενοδοχείο, ένα γήπεδο μπάσκετ, μια μεγάλη βιβλιοθήκη, πολιτιστικό κέντρο και δυο θέατρα. Το ένα από αυτά ήταν υπαίθριο, σε στυλ αρχαιοελληνικού θεάτρου. Το καλοκαίρι στη Βρέχη γίνονταν παραδοσιακά πανηγύρια στη μνήμη κάποιων αγίων, ενώ στην Πέρα Βρέχη γίνονταν διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, με συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, και πολλά άλλα δρώμενα. Η αιτία της πολιτιστικής διαφορετικότητας των δυο οικισμών ήταν προφανής. Στη Βρέχη ζούσαν κατά κανόνα θρησκευόμενοι, ενώ στην Πέρα Βρέχη ζούσαν κυρίως άνθρωποι με υλιστικές απόψεις. 

Το καλό ήταν ότι οι κάτοικοι και των δυο χωριών ζούσαν ειρηνικά και σέβονταν οι μεν τον τρόπο ζωής των δε. Ουδέποτε είχε υπάρξει αντιπαράθεση ή φιλονικία μεταξύ τους. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν τα σχολεία. Τα παιδιά της Βρέχης, λόγω έλλειψης σχολείου στο δικό τους χωριό, ήταν αναγκασμένα να φοιτούν στα σχολεία του διπλανού χωριού, κάτι που δεν άρεσε στους γονείς τους, και κυρίως στους ιερείς, αφού στα σχολεία αυτά δεν διδάσκονταν θρησκευτικά. Για το ζήτημα αυτό είχαν αντιδράσει έντονα οι δυο παπάδες των εκκλησιών, καθώς διαπίστωναν τη σταδιακή, χρόνο με το χρόνο, μείωση του ποιμνίου. Είχαν κάνει διαβήματα στο υπουργείο, αλλά δεν είχαν καταφέρει να πετύχουν την πολυπόθητη γι' αυτούς επαναφορά του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία της Πέρα Βρέχης. Έτσι, κάθε Κυριακή, μετά τη λειτουργία, δεν παρέλειπαν να καυτηριάσουν τον τρόπο ζωής των κατοίκων του αδελφού χωριού, αποκαλώντας αυτούς άθεους και οπαδούς του σατανά. Το ευτύχημα ήταν ότι οι πιστοί δεν ασπάζονταν εντελώς τις απόψεις των ιερέων τους, θεωρώντας τις κάπως υπερβολικές, διαφορετικά τα πράγματα θα εκτροχιάζονταν και θα έπαυε η αρμονική συνύπαρξή τους. Σε αυτό βέβαια είχε συντελέσει και ο πολιτισμένος τρόπος εκδήλωσης και έκφρασης των τέκνων τους, τα οποία, όχι μόνο δεν εμφάνιζαν σημάδια βιαιοπραγίας ή ανήθικης  συμπεριφοράς, αλλά μελετούσαν περισσότερο και έδειχναν μεγάλο ζήλο για μόρφωση. Ταυτόχρονα, εκτός από τον χρόνο που διέθεταν για παιχνίδι, γέμιζαν τις ελεύθερες ώρες τους και με άλλα ενδιαφέροντα (διάβασμα στη βιβλιοθήκη, μουσική, υποκριτική, αθλοπαιδείες, κ.λ.π.). Έτσι, οι κάτοικοι της Πέρα Βρέχης, είχαν αποδείξει έμπρακτα στους συγχωριανούς τους της Βρέχης, ότι η ηθική, η ειρηνική συνύπαρξη, η σωστή διαπαιδαγώγηση και ο σεβασμός στη ζωή και στον συνάνθρωπο, μπορούσαν θαυμάσια να υπάρξουν και χωρίς τη φοβέρα της τιμωρίας από κάποιο αόρατο ον.

Παρόλα αυτά, το κήρυγμα μίσους των ρασοφόρων συνεχιζόταν κανονικά. Οι μισάνθρωποι αυτοί, είχαν λυσσάξει που έχαναν συνεχώς οπαδούς, και είχαν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου συκοφαντία των ενηλίκων της Πέρα Βρέχης. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να παροτρύνουν τους πιστούς να μην ξαναστείλουν τα παιδιά τους στα διπλανά, στα σατανικά σχολεία, όπως είχαν το θράσος να τα αποκαλέσουν.

Η απαίτηση αυτή, είχε σαν αποτέλεσμα να εξαγριώσει τα παιδιά, μόλις το πληροφορήθηκαν. Έτσι, όσα από αυτά συνήθιζαν να πηγαίνουν ακόμα στην εκκλησία τις Κυριακές, δεν ξαναπάτησαν το πόδι τους εκεί, παρόλες τις προσπάθειες που έκαναν οι γονείς τους, για να τα μεταπείσουν, γκρεμίζοντας ταυτόχρονα και τις ελπίδες των ρασοφόρων για αντιστροφή του αντιθρησκευτικού κλίματος που είχε δημιουργηθεί. Απογοητευμένοι λοιπόν από τις ατελέσφορες προσπάθειές τους, κλείστηκαν στο καβούκι τους και περιορίστηκαν στη διεκπεραίωση του τελετουργικού του δόγματός τους. 

Ο ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΑΣ

Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο μου!

    Ο Τιμολέων συγκλονίστηκε. Απέναντί του, όσο κι αν του φαινόταν απίστευτο, καθόταν στο θρόνο του ο ίδιος ο πατέρας των αρχαίων θεών. Περιγραφές για το περιβόητο εκείνο άγαλμα-που θεωρείτο το σπουδαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου-είχε διαβάσει πολλές, καμιά τους όμως δε μπορούσε ν’ αποδώσει με ακρίβεια, αυτό που αντίκριζαν εκείνη τη στιγμή τα μάτια του. Με συνολικό ύψος πάνω από δώδεκα μέτρα, το αριστοτεχνικό δημιούργημα του Φειδία, άφηνε άναυδο όποιον το αντίκριζε.

    Ο Τιμολέων άργησε να συνέλθει. Όταν μετά από μερικά λεπτά το κατάφερε, πλησίασε κοντύτερα. Έχοντας πια προσαρμοστεί στις συνθήκες φωτισμού του ναού, δεν ήξερε τι να πρωτοθαυμάσει πάνω σ’ εκείνο το μοναδικό έργο της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής. Τα υλικά κατασκευής του, το μέγεθός του, την αριστουργηματική σύνθεσή του, ή το απαράμιλλο κάλλος του;

    Με σώμα φτιαγμένο από ελεφαντόδοντο και μανδύα, σανδάλια, γένια και μαλλιά από ατόφιο χρυσάφι, το άγαλμα δεν είχε μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και ανυπολόγιστη οικονομική αξία. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα ολόχρυσο σκήπτρο μ’ έναν αετό στην κορυφή του, στο δε δεξί υποβάσταζε το χρυσό άγαλμα της Νίκης. Τα μαλλιά του ήταν στεφανωμένα με χρυσό κλαδί ελιάς, ο δε θρόνος στον οποίο αναπαυόταν ήταν κι αυτός καμωμένος από ελεφαντόδοντο και χρυσό.

    Ο Τιμολέων δεν ήταν θρησκόληπτος και πολύ περισσότερο δεν ήταν ειδωλολάτρης. Η εικόνα όμως που παρουσιάστηκε μπροστά στα μάτια του ήταν απίστευτη.  Κάτι μέσα του, του ταρακούνησε τα πιστεύω του. Αισθάνθηκε μια ανεξήγητη ανάταση της ψυχής του και κατάλαβε ότι υπήρχαν καταστάσεις και πράγματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ την περιορισμένη ανθρώπινη οπτική τους.

    Το  αντίκρισμα λοιπόν του δημιουργήματος του Φειδία, ήρθε να του επιβεβαιώσει το μεγαλείο, όχι κάποιου κατασκευασμένου Θεού, αλλά του ίδιου του Ανθρώπου. Το επιβλητικό εκείνο αριστούργημα, που όμοιό του δεν θα ξαναφτιαχνόταν ποτέ πάνω στη γη, το είχε εμπνευστεί και δημιουργήσει ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά.

    Έτσι, νιώθοντας απέραντο θαυμασμό για τον άνθρωπο που άκουγε στο όνομα Φειδίας και, ωθημένος από μια ανεξήγητη παρόρμηση, έπεσε στα γόνατα και προσκύνησε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία.              

                           

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

 Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημά μου, που τολμά να πει και κάποιες αλήθειες για ορισμένους ευσυνείδητους αστυνομικούς!

   Ο Μπαρόζης ήταν από εκείνους τους τύπους που είχαν κόλλημα με τη δουλειά τους και  που την σκέφτονταν διαρκώς. Είχε αποφασίσει να γίνει αστυνομικός, όχι επειδή νοιαζόταν για εξουσία (καλά για χρήμα δεν λέμε τίποτα, για να μην γελάσει και το παρδαλό κατσίκι), αλλά γιατί τον συνάρπαζε η ιδέα να λύνει γρίφους και να πιάνει με την τσιμπίδα του νόμου τους εγκληματίες. Ένας πρόσθετος λόγος ήταν η συμπόνια του για τον συνάνθρωπο και η φλογερή του επιθυμία να βοηθήσει λίγο κι αυτός στην βελτίωση της κοινωνίας. Τον ενοχλούσε αφάνταστα η ευκολία με την οποίαν κάποιοι προέβαιναν σε παραβατικές πράξεις, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτές είχαν να κάνουν με την αφαίρεση ζωής. Στην εικοσαετή σταδιοδρομία του είχε αντιμετωπίσει δεκάδες περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων και, χωρίς υπερβολή, τις είχε εξιχνιάσει όλες. Ήταν ελάχιστες οι φορές που είχε βρεθεί σε αδιέξοδο και είχε δυσκολευτεί να βρει τους δράστες, χάρη όμως σε μια ανεξήγητη και σκανδαλώδη εύνοια της τύχης, είχε καταφέρει να τις εξιχνιάσει και αυτές.

ΚΟΛΑΣΗ Ή ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;

Απόσπασμα από ένα διήγημα της συλλογής μεταφυσικής παράνοιας ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΦΩΣ.

    Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε με έκπληκτο ύφος, τον έπιασε                    από τους ώμους και ξεκαρδίστηκε στα γέλια. «Μα τι είναι αυτά που λες, αγόρι μου; Για ποια κόλαση μιλάς; Αυτά είναι παραμύθια των παπάδων για να φοβίζουν τον κόσμο. Όταν ο άνθρωπος πεθάνει, όλα τελειώνουν. Δεν υπάρχει κόλαση και παράδεισος, κι αν θέλεις να σου το αποδείξω, θα σου πω μονάχα ότι, αν όλοι αυτοί οι εκμεταλλευτές πίστευαν στην ύπαρξη αυτών των φανταστικών κόσμων, θα συμπεριφέρονταν διαφορετικά και δεν θα ζούσαν μέσα στη χλιδή και την ανομία, ακυρώνοντας τις υποδείξεις τους στους άλλους για εγκράτεια, ταπεινοφροσύνη, λιτότητα και όλες αυτές τις νουθεσίες που κάνουν τη ζωή του ανθρώπου δύσκολη. Γιατί δηλαδή, για να πάω στον παράδεισο, πρέπει να ζω τη γήινη ζωή μου σαν σε κόλαση; Γιατί πρέπει να βασανίζομαι τώρα, για να ζήσω καλά, υποτίθεται, σε κάποια άλλη, αμφισβητούμενη ζωή; Δεν είναι παράλογο; Αν μελετήσεις περισσότερο, θα διαπιστώσεις ότι όλη αυτή η ιστορία με τη θρησκεία και τις διδαχές της, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια καλοστημένη φάρσα, έναν άνευ λόγου και ουσίας παραλογισμό, που στοχεύει στον εκφοβισμό του ποιμνίου, προς όφελος των ρασοφόρων».

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

Ένα ακόμα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημά μου

    Μια μικρή ομάδα παιδιών πέρασε μπροστά από το τμήμα, χαχανίζοντας και πειράζοντας το ένα παιδί το άλλο, και ο Μπαρόζης αναπόλησε τα ανέμελα παιδικά του χρόνια, τότε που μόνον το παιχνίδι τον απασχολούσε. Απέναντι ακριβώς περνούσε ένας παπάς και του έκανε εντύπωση το γεγονός ότι, αν και τα παιδιά τον είχαν δει, δεν είχαν τρέξει να του φιλήσουν το χέρι, όπως συνηθιζόταν στη δική του εποχή. Το περιστατικό αυτό τον έκανε να αναθαρρήσει. Σιγά-σιγά, η εξάρτηση του κόσμου, και κυρίως των νέων ανθρώπων, από το παπαδαριό, είχε καταστεί είδος προς εξαφάνιση. Τα σαθρά είδωλα της θρησκείας και οι αφελείς δοξασίες των εκπροσώπων της, έπαυαν αργά αλλά σταθερά να έχουν αποδέκτες και έπεφταν από τα βάθρα τους το ένα μετά το άλλο.

     Κι ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά, συνειδητοποίησε ότι, εντελώς αναπάντεχα, είχε βρει και τη λύση στο πρόβλημα που τους ταλαιπωρούσε και είχε αναστατώσει τη ζωή τόσων ανθρώπων. 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ Ε.Φ.

    Ένα από τα αρνητικά στοιχεία του Νεοέλληνα, και μάλιστα σε ένα πολύ ανησυχητικό βαθμό, είναι και αυτό της αποφυγής διαβάσματος βιβλίων. Είναι πολλοί αυτοί που έχουν πάρει ''διαζύγιο'' από την ανάγνωση ή που δεν είχαν ποτέ καλή σχέση μαζί της. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, αλλά μη νομίζετε ότι είναι το μοναδικό επάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν κάποιος διαβάζει, αλλά και τι διαβάζει, αν έχει δηλαδή την ικανότητα να επιλέγει τα σωστά αναγνώσματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το διάβασμα οξύνει το νου και διευρύνει το πνεύμα, κι εγώ δεν θα ήθελα να μπω στη διαδικασία κριτικής των διαφόρων ειδών της λογοτεχνίας ή όλων γενικά των αναγνωσμάτων. Θα περιοριστώ σε μια μικρή θεώρηση ενός εντελώς παρεξηγημένου και συκοφαντημένου, θα έλεγα, λογοτεχνικού είδους, της επιστημονικής φαντασίας.
    Η Ε.Φ., φίλοι μου, δεν είναι ούτε λογοτεχνία της φυγής, ούτε παραμυθάκια για να περνά η ώρα. Η Ε.Φ. είναι το σοβαρότερο ίσως είδος λογοτεχνίας, καθώς δεν περιορίζεται από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, ούτε εγκλωβίζεται μέσα σε στενά όρια. Η γκάμα των θεμάτων με τα οποία ασχολείται είναι πολύ μεγάλη. Ένα βιβλίο Ε.Φ. μπορεί να είναι ένα αστυνομικό ή ψυχολογικό θρίλερ, μια διαστημική όπερα, ένα κοινωνιολογικό ή φιλοσοφικό δοκίμιο, ένα ιστορικό γεγονός, μια διορατική ματιά της πορείας του ανθρώπου στο μέλλον, οι δυνατότητες και τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας διαχρονικά, μια εικονική πραγματικότητα, η τεχνητή νοημοσύνη, η αναζήτηση απαντήσεων σε θεολογικά και κοσμογονικά ερωτήματα, ή πολλά από τα παραπάνω μαζί!
      Εν κατακλείδι, η επιστημονική φαντασία είναι  η πεμπτουσία της λογοτεχνίας, και όποιος θεωρεί την παραπάνω θέση μου υπερβολική, δεν έχει παρά να αρχίσει τη μελέτη του συγκεκριμένου είδους, και ύστερα τα ξαναλέμε. Όποιος πάλι έχει διαβάσει αρκετή Ε.Φ., πιστεύω ότι θα συμφωνήσει μαζί μου και μάλιστα θα χαρώ αν με συμπληρώσει σε κάποια πράγματα που πιθανόν έχω παραλείψει.