ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

ΔΙΗΓΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

    Ο Λέων Κουτσούμπλιτς, έριξε μια τελευταία ματιά στα χαρτιά που βρίσκονταν αραδιασμένα μπροστά του, έκανε μια περίεργη γκριμάτσα και αμέσως μετά σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε σιωπηλά τους συμβούλους του. Η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί ήταν εξαιρετικά επείγουσα, κι έπρεπε να πάρουν άμεσες και τελεσίδικες αποφάσεις. Το ζήτημα της εκδίωξης του αιρετικού δημογέροντα, δεν επιδεχόταν αναβολή. Ο αντιπαθητικός εκείνος άνθρωπος, είχε αρχίσει, όχι μόνο να γίνεται επικίνδυνος για το καθεστώς τους, αλλά και να προκαλεί τη συμπάθεια όλο και περισσότερων πολιτών του κρατιδίου.

    "Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε εσείς", είπε στους συμβούλους του, όταν αποφάσισε να ανοίξει το στόμα του, "αλλά νομίζω ότι η μόνη λύση στο πρόβλημά μας, είναι το δημοψήφισμα".

    Τα λόγια του προξένησαν έκπληξη και αναταραχή. Άκου δημοψήφισμα; σκέφτηκαν οι άλλοι. Πώς του ήρθε τώρα αυτό;

    "Εξοχότατε", πήρε το λόγο ο πρωτοσύμβουλος, "νομίζω ότι θα ήταν λάθος μας, αν κάναμε κάτι τέτοιο. Δημοψήφισμα έχει να γίνει στη χώρα πάνω από πενήντα χρόνια, γιατί λοιπόν να επαναφέρουμε  μια απαρχαιωμένη, δημοκρατική μέθοδο;"
    "Μα, για να νομιμοποιήσουμε την ενέργειά μας", τους εξήγησε ο Λέων.
    "Ναι, αλλά", επέμεινε ο πρωτοσύμβουλος, "κι αν οι πολίτες ψηφίσουν αρνητικά; Το γνωρίζετε καλά ότι, αυτός ο τύπος, έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στο λαό".
    "Μην είσαι αφελής", τον αποστόμωσε ο Λέων. "Οι μηχανισμοί εξουσίας και εκλογικών διαδικασιών βρίσκονται στα χέρια μας. Θεωρείς ακατόρθωτο λοιπόν το να αλλάξουμε τα αποτελέσματα, σε περίπτωση που η πλειοψηφία πάρει το μέρος του; Θα μας είναι δύσκολο το ΟΧΙ να το μετατρέψουμε σε ΝΑΙ;"
    Ένα μουρμουρητό επιδοκιμασίας ακούστηκε στην αίθουσα. Για μια ακόμα φορά ο ηγέτης τους είχε δίκιο. Ναι, θα το έκαναν το δημοψήφισμα. Θα έστελναν οριστικά και αμετάκλητα τον δημογέροντα στον αγύριστο και θα έριχναν το βάρος της ευθύνης για την εκδίωξή του στις πλάτες του  ''σοφού'' λαού! 

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ

    Επειδή μερικές φορές κάποιοι με ρωτούν ''τι έχεις με τους ρασοφόρους;'', θα τους απαντήσω! ''Έχω αυτό που κανονικά θα έπρεπε να έχετε κι εσείς και όλος ο πλανήτης''. Μα καλά, οι πιστοί δεν γνωρίζουν ιστορία, εθελοτυφλούν; Αγνοούν ότι οι μεγαλύτερες μάστιγες της ανθρωπότητας είναι οι μονοθεϊστικές θρησκείες; Αφού λοιπόν επιμένουν να μάθουν τι ακριβώς έχω εγώ με τους παπάδες, θα παραθέσω έναν δωδεκάλογο, στον οποίο φαίνεται καθαρά ότι οι ρασοφόροι είναι μιαροί και άκρως επικίνδυνοι. Ιδού λοιπόν γιατί τους απεχθάνομαι:

1) Επειδή μας κάνουν πλύση εγκεφάλου με ανόητα εβραϊκά παραμυθάκια!

2) Επειδή ζουν παρασιτικά σε βάρος μας, χωρίς να προσφέρουν τίποτα!

3) Επειδή είναι η κύρια πηγή προλήψεων και δεισιδαιμονιών!

4) Επειδή, όσο κι αν το ισχυρίζονται, δεν έχουν καμία σχέση με τον ελληνισμό!

5) Επειδή το ιερατείο, αν και διδάσκει τη λιτότητα, ζει μέσα στη χλιδή!

6) Επειδή κυκλοφορούν ανάμεσά μας, φορώντας εκείνες τις καταθλιπτικές, μαύρες ρόμπες, που αποπνέουν υποκρισία και σκοταδισμό!

7) Επειδή οι προπάτορές τους ήταν διώκτες και σφαγείς των Ελλήνων, και καταστροφείς των αρχαίων ελληνικών μνημείων!

8) Επειδή οι συνάδελφοί τους στη Δύση, εξόντωναν κατά το μεσαίωνα όποιον αμφισβητούσε το δόγμα τους.

9) Επειδή αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα με τις σταυροφορίες, στο όνομα κάποιου ''φιλεύσπλαχνου'' όντος!

10) Επειδή μας παραμυθιάζουν ότι υπάρχει κάποιος αθέατος παρατηρητής εκεί ψηλά, που παρακολουθεί συνεχώς τις κινήσεις μας, τις πράξεις μας, τα λεγόμενά μας, και μας βαθμολογεί αναλόγως! 

11) Επειδή πολεμούν λυσσαλέα την προσπάθεια κατασκευής αποτεφρωτηρίων!

12) Επειδή είναι μισογύνηδες!

    Σε αυτό το τελευταίο, θα επιμείνω λίγο περισσότερο, γιατί πραγματικά με ξεπερνά! Το θεωρώ αδιανόητο κάποιοι να μισούν τη γυναίκα. Πώς είναι δυνατόν, να μισούν το ωραιότερο δημιούργημα της φύσης, το πλάσμα που δίνει νόημα στην ύπαρξή μας, που ομορφαίνει ποικιλοτρόπως τη ζωή μας;

ΤΟ ΧΑΡΤΑΚΙ

ο Σύγχρονος ραγιάς, στην πλειοψηφία του, δεν αλλάζει νοοτροπία, ούτε διδάσκεται από τα παθήματά του, ό, τι κι αν του συμβεί! Γαντζωμένος γερά από το άρμα του μικροβολέματος, βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. Αδυνατεί να αντιληφθεί ότι, η ζωή του θα αλλάξει προς το καλύτερο, μόνον αν απαγκιστρωθεί από τη νοσηρή νοοτροπία που του έχουν επιβάλλει οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών και πάψει να είναι κοντόφθαλμος. Δεκάδες μικρά και, φαινομενικά, ασήμαντα καθημερινά περιστατικά, επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Διαβάστε ένα από αυτά:

Μετά από οκτώ μέρες ανεμελιάς στην εξοχή, αποφάσισα να πάω στην τράπεζα, για κάποιες συναλλαγές. Μπαίνω μέσα, παίρνω το χαρτάκι με το Νο 134 και κάθομαι. Στον φωτεινό πίνακα αναβοσβήνει το Νο 47. Σκέφτομαι ότι θα περάσει πολλή ώρα μέχρι να έρθει η σειρά μου, αλλά να που μια κυρία δίπλα μου, μου δείχνει το χαρτάκι της που γράφει το Νο 78 και μου λέει: "Περιμένω την αδελφή μου, αλλά δεν την βλέπω να έρχεται, οπότε θα φύγω. Θέλετε το χαρτάκι μου;"
''Δεν είναι σωστό αυτό που κάνετε'', της λέω. "Πριν από μένα έχουν έρθει τόσες δεκάδες άνθρωποι, οπότε δεν είναι σωστό και δίκαιο να τους παρακάμψω. Αν φύγετε χωρίς να εξυπηρετηθείτε, σκίστε και πετάξτε το χαρτάκι σας".
Με κοίταξε εντελώς παραξενεμένη, σηκώθηκε πάνω και έδωσε το νούμερό της σε κάποιον άλλον, ο οποίος βέβαια δεν διανοήθηκε να μην το πάρει.
Εγώ βέβαια δεν αρνήθηκα, για να μου πουν μπράβο οι υπόλοιποι, αλλά γιατί, αν το δεχόμουν, θα ένιωθα σαν να προδίδω τις αρχές και την παιδεία μου. Τελικά, μάλλον αυτό είναι και το πρόβλημα αυτού του δύσμοιρου λαού, η έλλειψη παιδείας!

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ;

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν σήμερα και με τον ΄΄πόλεμο'' που μας γίνεται από τους Γερμανούς, θα σας περιγράψω ένα πραγματικό περιστατικό, που συνέβη το Μάρτη του 1986:
Ταξίδεψα τότε για πρώτη φορά στη Γερμανία για λόγους υγείας, όπου εκεί με φιλοξένησε στο σπίτι του, σε μια μικρή πόλη κοντά στη Νυρεμβέργη, ένας γνωστός μου Έλληνας γιατρός. Η κατοικία του γιατρού ήταν ένα εντυπωσιακό τριώροφο, κτισμένο μέσα σε ένα μεγάλο οικόπεδο, διαμορφωμένο με κήπους, συντριβάνια, πέργκολες και καθιστικά φερ-φορζέ! Εντυπωσιασμένος από όλα αυτά, του είπα κάποια στιγμή: ''Το καλοκαίρι εδώ έξω θα περνάτε υπέροχα''.
Εκείνος κούνησε με σημασία το κεφάλι του και μου δήλωσε με θλίψη: "Αν σου πω ότι, πέρυσι για παράδειγμα, όλο το καλοκαίρι καθίσαμε μόνο μια φορά έξω, θα με πιστέψεις;"
Την επόμενη μέρα, 22 Μαρτίου, που έφευγα για Αθήνα, εκεί έριχνε χιονόνερο. Όταν έφτασα στο Ελληνικό, με υποδέχτηκε ένας λαμπρός ήλιος και η θερμοκρασία ήταν 22 βαθμοί!

Μήπως λοιπόν, ένας από τους λόγους που μας θέλουν φτωχούς και εξαθλιωμένους, είναι ο συνδυασμός ''φυσικό περιβάλλον και ήλιος'', αυτά δηλαδή που αυτοί τα στερούνται και τα ζηλεύουν;

ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ

''Λοιπόν, φίλε μου, το οικόπεδό σου είναι πολύ ωραίο!'
''Ε, καλό είναι".
"Όχι απλά καλό. Υπέροχο είναι. Ευήλιο, ευάερο, προνομιούχο, το φιλέτο της ευρύτερης περιοχής, θα έλεγα!"
"Ίσως".
"Σε βρίσκω να αμφιβάλλεις, αλλά ρίξε μια ματιά στα άλλα οικόπεδα γύρω σου. Δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το δικό σου. Αλήθεια, πώς το απόκτησες;"
"Το κληρονόμησα από τους προγόνους μου".
"Είσαι πολύ τυχερός, αλλά δεν βλέπω να έχεις εκτιμήσει αυτό το δώρο".
"Γιατί το λες αυτό;"
"Ε, μα επειδή το έχεις παρατημένο, απεριποίητο. Βλέπω σκουπίδια πεταμένα παντού, μεγάλη ακαταστασία και αφροντισιά, και να είναι γεμάτο τσιμέντο και ακαλαισθησία".
"Να, ξέρεις, δεν προλαβαίνω, δεν..."
"Αυτά που λες, είναι δικαιολογίες. Αν δεν το αξιοποιήσεις κατάλληλα, οι επιτήδειοι που σε περιτριγυρίζουν, θα σου το ΄΄φάνε΄΄ για μια μπουκιά ψωμί, δεν το καταλαβαίνεις; Και μετά θα κλαις και θα λες ότι φταίνε οι άλλοι".

Ο ΡΙΚΟ, Ο ΛΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΤΙΚΟ

Ακόμα ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο μυθιστόρημα μου.

    Πλησίασαν κοντά και, αν ήταν άνθρωποι, θα πάγωναν από το θέαμα που αντίκρισαν. Ο σωρός που νόμιζαν ότι ήταν σκουπίδια, ήταν πτώματα. Ένας μικρός λόφος από ανθρώπινα κορμιά σε πλήρη αποσύνθεση, κείτονταν μπροστά τους, υποχρεώνοντάς τους να σοκαριστούν. Ευτυχώς που δεν διέθεταν την αίσθηση της όσφρησης, διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να σταθούν εκεί ούτε λεπτό από τη δυσοσμία.

    Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αδυνατώντας να αρθρώσουν λέξη. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά τον όγκο του ολέθρου, είδαν ότι μεταξύ των πτωμάτων βρίσκονταν πολλές γυναίκες και παιδιά, κι ότι ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ήταν λίγο μεγαλύτερος από τα διακόσια. Ένας ολόκληρος οικισμός, ίσως κάποιο χωριό, είχε για κάποιο λόγο εξοντωθεί μαζικά και είχε κυριολεκτικά πεταχτεί στην ερημιά.

    «Και μετά μου λες», ο Ρίκο γύρισε και είπε στον Λίκο, «ότι πρέπει να σεβόμαστε τους ανθρώπους για τον πολιτισμό τους. Ποιον πολιτισμό; Αυτοί είναι χειρότεροι από τα ζώα. Τα ζώα δεν θα έκαναν ποτέ κάτι παρόμοιο. Το ότι κάποιοι έφτιαξαν εμάς, για δική τους εξυπηρέτηση το έκαναν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που εργάζονται για το καλό των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Δυστυχώς αυτοί που προανέφερα είναι μια μειοψηφία. Οι περισσότεροι, είναι ανίκανοι να διαχειριστούν το προνόμιό τους να είναι άνθρωποι και διακατέχονται από μια ηλίθια μισαλλοδοξία. Τα αποτελέσματά της, τα βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας».

Ο ΡΙΚΟ κ.λ.π.

   Ακόμα ένα μικρό απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο Ε.Φ. 

«Χαίρεται», άκουσε τα ρομπότ να του λένε και δεν επιχείρησε να τα σταματήσει, αλλά τα άφησε να συνεχίσουν το δρόμο τους. Παρακολούθησε για λίγο τα γυαλιστερά, μεταλλικά όντα να περπατούν με εκείνον τον χαρακτηριστικό, και σχεδόν αστείο, τρόπο με τον οποίο  βάδιζαν, και να απομακρύνονται βιαστικά. Λίγο πιο κάτω, και για μεγάλη του έκπληξη, είδε ένα από αυτά να σκύβει, να πιάνει ένα κουτάκι από αναψυκτικό, που ήταν πεταμένο στο έδαφος, και να το ρίχνει μέσα στο καλάθι απορριμμάτων που βρισκόταν δίπλα. Ύστερα, ανασήκωσε τους ώμους με αδιαφορία και, με μια έκφραση απορίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του από το μάθημα πολιτισμού από ένα άψυχο, μεταλλικό ον, επέστρεψε στη ζεστή αγκαλιά του σπιτικού του.