ΑΦΙΛΟΞΕΝΗ ΠΟΛΗ

 Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο μου!

    Η Αφροδίτη ντύθηκε, φόρεσε τη μάσκα της κι  ετοιμάστηκε να βγει! Για μια ακόμη φορά, το όνειρο της ελεύθερης, χωρίς αντιασφυξιογόνα μάσκα, κυκλοφορίας είχε γκρεμιστεί! Οι πέντε εκατομμύρια άνθρωποι της μεγαλούπολης θα ξεχύνονταν στους δρόμους, φορώντας εκείνη την αντιαισθητική και άβολη προσωπίδα! Η τελευταία φορά που εκείνη είχε βγει έξω χωρίς προσωπίδα ήταν πριν από δυο μήνες. Από τότε, το ενοχλητικό, αλλά απαραίτητο για την επιβίωση, εκείνο εξάρτημα τη συνόδευε σε όλες τις εξόδους της!

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΙΣΜΟΣ

Ε, όταν είσαι μονίμως κλεισμένος στο σπίτι, και κάθεσαι συνεχώς μπροστά στον υπολογιστή, αυτά θα γράφεις! 

   ''Κύριε Φεισμπουκίδη, σας ζητά επειγόντως ο κος Τουιτεράς''.

''Πες του να περιμένει, γιατί μιλάω με τον κο Ινσταγκράμη''.

''Προηγουμένως σας ζήτησε και ο κος Ιστοσελίδης''.

''Θα τον πάρω μετά''.

''Στον κο Γκουγκλίδη, που περιμένει έξαλλος απέξω, τι να πώ;''

''Πες του, τα παράπονά του να τα κάνει στον κο Μαικροσοφτίδη! Έλεος πια με δαύτους! Χειρότεροι από τα παπαγαλάκια της τιβι έγιναν!''

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

     Η Αμφιτρίτη σηκώθηκε από το κρεβάτι, φόρεσε τη ρόμπα της και στάθηκε μπροστά στον πίνακα ελέγχου των συστημάτων ασφαλείας και των καμερών. Έριξε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη και, βλέποντας ότι η κατάσταση ήταν ομαλή και ελεγχόμενη, πάτησε το κουμπί απελευθέρωσης των σιδερένιων κιγκλιδωμάτων πορτών και παραθύρων. Έπειτα, μπήκε στο μπάνιο για να κάνει όλες τις απαιτούμενες πρωινές ενέργειες υγιεινής, και επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα, για να ντυθεί και να πάει στο γραφείο. Όταν τελείωσε, έβαλε και στην τσέπη της ζακέτας της το αναισθητικό σπρέι, και αναχώρησε για τη δουλειά της. Βγήκε έξω, ασφάλισε καλά την εξώπορτα και κατευθύνθηκε προς το σταθμό του μετρό. Έστριψε στη γωνία για να βγει στον παράδρομο που συντόμευε τη διαδρομή και βρέθηκε μπροστά σε έναν μαντράχαλο, που προσπάθησε να της αρπάξει την τσάντα. Αρχικά ξαφνιάστηκε λιγάκι, αλλά γρήγορα ξαναβρήκε την ψυχραιμία της και, αφού έβαλε το δεξί της χέρι μέσα στην τσέπη της, έβγαλε το σπρέι και ψέκασε στο πρόσωπο τον επίδοξο ληστή της. Το αποτέλεσμα της δράσης του αναισθητικού ήταν άμεσο. Ο τύπος παραπάτησε λιγάκι και αμέσως μετά σωριάστηκε στο έδαφος.

    Η Αμφιτρίτη ξανάβαλε το σπρέι στην τσέπη της και συνέχισε το δρόμο της για το μετρό, αδιαφορώντας για την κατάσταση του άγνωστου άνδρα. Της έφτανε η πρωινή ψυχική οδύνη από την απόπειρα ληστείας εναντίον της, δεν είχε όρεξη να την παρατείνει. Πήγε στη δουλειά της, καλημέρισε τους συναδέλφους της, κάθισε στο γραφείο της, αλλά δεν ανέφερε σε κανέναν το δυσάρεστο περιστατικό που της είχε συμβεί. Το αποτέλεσμα της πράξης της να ψεκάσει τον ληστή, το έμαθε αργά το απόγευμα, που γύρισε στο σπίτι. Αφού έβγαλε πρώτα τα ρούχα της και φόρεσε μια ρόμπα, άνοιξε την τηλεόραση για να μάθει τα νέα της ημέρας. Και μόλις τότε πληροφορήθηκε ότι, ένας άγνωστος άνδρας, βρέθηκε νεκρός στο δρόμο που είχε συμβεί το πρωινό περιστατικό. Αιτία του θανάτου του, είπε ο τηλεπαρουσιαστής, ήταν η πτώση του και το χτύπημα του κεφαλιού του στην αιχμηρή γωνία της οικοδομής.

    Η Αμφιτρίτη συγκλονίστηκε. Δεν φανταζόταν ότι, η κίνηση αποφυγής ληστείας σε βάρος της, με τη χρήση του σπρέι της, θα είχε ένα τόσο τραγικό αποτέλεσμα. Έμεινε άναυδη, έκλεισε την τηλεόραση και σωριάστηκε στον καναπέ του σαλονιού. Έμεινε πολλή ώρα στην ίδια θέση, συντετριμμένη από αυτό αυτό που είχε μάθει και, χωρίς να βάλει μπουκιά στο στόμα της, έσυρε τα βήματά της στο υπνοδωμάτιο κι έπεσε για ύπνο. Στριφογύριζε με τις ώρες, αλλά πού να κοιμηθεί; Μόνον το πρωί την πήρε λίγο ο ύπνος. Όταν ξύπνησε, σηκώθηκε από το κρεβάτι με ένα σφίξιμο στο στήθος και με μια πληθώρα δυσάρεστων συναισθημάτων να πλημμυρίζουν τον ψυχικό της κόσμο. Κατευθύνθηκε στην κρεμάστρα που κρεμούσε τη ζακέτα της, έβγαλε το σπρέι από την τσέπη και, καθώς ένα δάκρυ κυλούσε στο όμορφο πρόσωπό της, το πέταξε στον κάδο των σκουπιδιών!   

ΑΝΤΙΓΗΡΑΝΣΗ

 Συμβουλές για αντιγήρανση από τους επιστήμονες:

1) Υγιεινή και με φειδώ διατροφή!

2) Σωματική άσκηση (περπάτημα, εκγύμναση, κ.λ.π.)!

3) Κοινωνικοποίηση (παρέα και πνευματικά παιχνίδια με φίλους)!

4) Συμμετοχή σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες!

Συμφωνώ κάθετα με αυτές τις συμβουλές, εγώ όμως θα πρόσθετα μερικές ακόμα: Διάβασμα, ταξίδια και μουσική!

Άντε λοιπόν, ας τα κάνουμε όλα αυτά μήπως και, εμείς που σιτέψαμε λιγάκι, καταφέρουμε να τα εκατοστήσουμε!

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Ο ΑΣΤΕΓΟΣ

•      Η βραδιά στο σπίτι των Χατζαραίων ήταν καταπληκτική! Χωρίς ίχνος υπερβολής, εκείνη ήταν η ωραιότερη βραδιά της δεκάχρονης ζωής του Άρη. Ξεκινώντας από το υπέροχο φαγητό, μαγειρεμένο από τα χεράκια της οικοδέσποινας, συνέχισαν με μουσική και χορό, και δεν κατάλαβαν πότε έφτασε τρεις η ώρα! Αποχώρησαν με βαριά καρδιά! Αποχαιρέτησαν τους φιλόξενους φίλους τους, μπήκαν στο αυτοκίνητό τους και αναχώρησαν για το σπίτι τους, που βρισκόταν κοντά στο κέντρο της πόλης. Φτάνοντας στη γειτονιά τους, αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν πάντα, δηλαδή τη δυσκολία εξεύρεσης θέσης στάθμευσης. Τελικά, βρήκαν μια μικρή θέση, κάπου τρία τετράγωνα μακριά από το σπίτι τους και, αφού πρώτα ο πατέρας του Άρη, σαν πολύπειρος οδηγός που ήταν, το βόλεψε όσο καλύτερα μπορούσε, βγήκαν έξω και πήραν το δρόμο για την πολυκατοικία τους. Είχε πια μπει ο Δεκέμβρης και το κρύο είχε αρχίσει να γίνεται τσουχτερό. Φτάνοντας στη γωνία πριν το δρόμο του σπιτιού τους, αντίκρισαν ένα θέαμα, που τους υποχρέωσε να νιώσουν άσχημα. Ειδικά ο Άρης, όταν είδε έναν άνθρωπο να κοιμάται κουλουριασμένος στο πεζοδρόμιο, τυλιγμένος μόνο με μια κουβέρτα, δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του!
•     ''Μαμά, γιατί αυτός κοιμάται έξω;'' ρώτησε τη μητέρα του.
•     ''Γιατί δεν έχει σπίτι, αγάπη μου'', του απάντησε εκείνη και τον τράβηξε από το χέρι.
•     Εκείνη τη νύχτα ο Άρης κοιμήθηκε πολύ λίγο. Του φαινόταν απίστευτο αυτό που είχε αντικρίσει. Του φαινόταν αδιανόητο να υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Αναρωτήθηκε, πώς στην ευχή ήταν έτσι δομημένη η κοινωνία; Πώς γινόταν άλλοι να ζουν μέσα στη ζέστη και στη χλιδή και άλλοι να ξεπαγιάζουν στο δρόμο;
•     Το πρωί, σηκώθηκε με βαρύ κεφάλι! Η εικόνα του δυστυχισμένου συνανθρώπου τους δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό του! Θυμήθηκε τις ρήσεις των παπάδων για φιλανθρωπία, αγάπη, συμπόνοια, κ.λ.π., και απόρησε γιατί δεν τις έκαναν πράξη! Ήπιε το γάλα του, έφαγε και λίγο ψωμί με μέλι, και αποφάσισε να δράσει! Στο συρτάρι του γραφείου του φύλαγε μερικά κέρματα που του είχε χαρίσει ο παππούς του, και θα πήγαινε να τα δώσει στον άστεγο. Καταλάβαινε βέβαια ότι δεν θα έλυνε το πρόβλημά του, αλλά τουλάχιστον θα του έδινε την δυνατότητα να φάει κάτι κι εκείνος ο δυστυχής!
•     Φόρεσε το παλτό του και κίνησε για την εξώπορτα. Σχολείο, έτσι κι αλλιώς δεν είχαν σήμερα, λόγω του ότι ήταν Κυριακή, οπότε θα πεταγόταν μέχρι τη γωνία. 
•     ''Για πού το έβαλες, νεαρέ μου;'' τον ρώτησε η μητέρα του, βλέποντάς τον να ετοιμάζεται να βγει έξω.
•     "Πάω να δώσω τα ψιλά μου στον κύριο που κοιμάται εκεί έξω'', της απάντησε εκείνος.
•     ''Δεν θα βγεις μόνος σου έξω. Περίμενε να βάλω το παλτό μου και θα πάμε μαζί''.
•     Δυο λεπτά αργότερα βρέθηκαν στο δρόμο. Η ώρα ήταν δέκα και η κίνηση, παρόλο το τσουχτερό κρύο, ήταν αρκετή. Φτάνοντας στη γωνία, αντίκρισαν αρκετούς ανθρώπους να βρίσκονται μαζεμένοι στο σημείο που, την προηγούμενη νύχτα, κοιμόταν ο δυστυχής συμπολίτης τους.
•     ''Τι γίνεται εδώ, Σαμάνθα;'' ρώτησε η μητέρα του μια γειτόνισσά τους.
•     ''Πέθανε ο άστεγος, Μαρία μου'', την πληροφόρησε εκείνη.
•     Ο Άρης έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Ένα κύμα θλίψης πλημμύρισε την ψυχή του. Εκείνη τη στιγμή σιχάθηκε την κοινωνία και τους ανθρώπους που ευθύνονταν για αυτήν την κατάντια! Βλέποντας μάλιστα την ίδια στιγμή, να περνά δίπλα τους μια λιμουζίνα, με έναν δεσπότη καθισμένο αναπαυτικά στο πίσω κάθισμά της, δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί. Δεν χρειάστηκε να δει περισσότερα, για να καταλάβει ότι, όλα αυτά που τους δίδασκαν οι ρασοφόροι, ήταν παραμύθια, για προσωπική τους και μόνον ικανοποίηση. Έτσι, εντελώς αυθόρμητα, σήκωσε και τα δυο του χέρια ψηλά και, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, μούντζωσε τον ευτραφή ρασοφόρο!

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΊΟΥ

 Ένα μικρό απόσπασμα από το τελευταίο μου αστυνομικό μυθιστόρημα, που ελπίζω να εκδοθεί σύντομα!

    Ο Μπαρόζης ήταν από εκείνους τους τύπους που είχαν κόλλημα με τη δουλειά τους και  που την σκέφτονταν διαρκώς. Είχε αποφασίσει να γίνει αστυνομικός, όχι επειδή νοιαζόταν για εξουσία (καλά για χρήμα δεν λέμε τίποτα, για να μην γελάσει και το παρδαλό κατσίκι), αλλά γιατί τον συνάρπαζε η ιδέα να λύνει γρίφους και να πιάνει με την τσιμπίδα του νόμου τους εγκληματίες. Ένας πρόσθετος λόγος ήταν η συμπόνια του για τον συνάνθρωπο και η φλογερή του επιθυμία να βοηθήσει λίγο κι αυτός στην βελτίωση της κοινωνίας. Τον ενοχλούσε αφάνταστα η ευκολία με την οποίαν κάποιοι προέβαιναν σε παραβατικές πράξεις, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτές είχαν να κάνουν με την αφαίρεση ζωής. Στην εικοσαετή σταδιοδρομία του είχε αντιμετωπίσει δεκάδες περιπτώσεις σοβαρών εγκλημάτων και, χωρίς υπερβολή, τις είχε εξιχνιάσει όλες. Ήταν ελάχιστες οι φορές που είχε βρεθεί σε αδιέξοδο και είχε δυσκολευτεί να βρει τους δράστες, χάρη όμως σε μια ανεξήγητη και σκανδαλώδη εύνοια της τύχης, είχε καταφέρει να τις εξιχνιάσει και αυτές.

 ''Λοιπόν, παιδιά'' είπε ο δάσκαλος, μόλις τελείωσε την παράδοση του μαθήματος της ιστορίας, ''εκείνο που πρέπει πάντα να έχετε υπόψη σας, είναι πως όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις, και να μην δέχεστε αβασάνιστα ό, τι σας σερβίρουν. Με απλά λόγια, να είσαστε επιφυλακτικοί και να αμφισβητείτε τα πάντα. Να διαβάζετε, να ερευνάτε''.

"Μα, κύριε", διαμαρτυρήθηκε ο Νέστορας, ''δηλαδή, μας λέτε να μην πιστεύουμε όλα όσα μας λέτε εσείς ή οι γονείς μας; Συγνώμη, αλλά εγώ δεν συμφωνώ".

''Χα,χα,χα", γέλασε ο δάσκαλος. "Συμφωνείς, Νέστορα, συμφωνείς. Με αυτό που μόλις είπες, αμφισβήτησες αυτό που σας συμβούλευσα, άρα συμφώνησες μαζί μου και, ειλικρινά, χαίρομαι αφάνταστα γι' αυτό".

Κοινοποίηση