Ένα μικρό απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο μου, που είχα γράψει κάπου σαράντα χρόνια πριν:
''Μαζευτήκαμε εδώ πέρα, φίλες μου'', άρχισε την ομιλία της η Ελίνα, ''για να συζητήσουμε σχετικά με το κίνημα που, εδώ και τόσα χρόνια, έχουμε αρχίσει. Οπωσδήποτε, πριν από εμάς, πολεμούσαν άλλες στη θέση μας. Είναι γνωστό ότι, από τον δέκατο ένατο αιώνα, το φύλο μας δίνει έναν αγώνα τιμής με το αντίθετο φύλο, προσπαθώντας να κερδίσει τα αυτονόητα. Αναμφισβήτητα, έχει πετύχει πολλά με αυτόν τον αγώνα, δεν έχει πετύχει όμως το κυριώτερο. Δεν έχει καταφέρει να κερδίσει αυτό, για το οποίο έχει χυθεί τόσο γυναικείο αίμα, δηλαδή την πολυπόθητη ισότητα με τους αρσενικούς. Κι εδώ λοιπόν αρχίζει και γεννιέται το ερώτημα: Τι από τα δύο συμβαίνει; Δεν θέλουν οι άντρες να γίνουμε ίσες με αυτούς, ή μήπως δεν είμαστε εμείς άξιες γι' αυτό; Και αν εμείς είμαστε άξιες, κάτι που οπωσδήποτε όλες μας το πιστεύουμε, πώς θα το αποδείξουμε; Τι θα γίνει δηλαδή; Θα συνεχίσουμε να ζητιανεύουμε από τους άντρες την ισότητα, ή μήπως θα έπρεπε να αλλάξουμε τακτική;
